Μία από αυτές τις στιγμές ήρθε τη δεκαετία του 1970, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία διαμόρφωσαν ένα νέο παγκόσμιο σύστημα γύρω από το πετρέλαιο και το δολάριο. Για περίπου μισό αιώνα, αυτό το σύστημα κράτησε όρθια την κυριαρχία του αμερικανικού νομίσματος. Τώρα όμως εμφανίζει ρωγμές. Και όταν ραγίζει το σύστημα της ενέργειας, το πληρώνουμε όλοι. Στην Ελλάδα, το πληρώνουμε συχνά πιο ακριβά.

Το θέμα δεν είναι απλώς γεωπολιτικό. Είναι βαθιά πρακτικό. Όταν η ενέργεια ακριβαίνει, ακριβαίνουν οι μεταφορές, τα λιπάσματα, η παραγωγή τροφίμων, η βιομηχανία, σχεδόν τα πάντα. Γι’ αυτό και η συζήτηση για το πετροδολάριο δεν είναι θεωρία. Είναι ο μηχανισμός πίσω από ένα μεγάλο μέρος του πληθωρισμού και της πίεσης που νιώθουν τα νοικοκυριά.

Η στιγμή που το χρήμα άλλαξε φύση

Για να καταλάβουμε το σήμερα, πρέπει να γυρίσουμε στο 1971. Τότε ο Ρίτσαρντ Νίξον τερμάτισε τη δυνατότητα ανταλλαγής δολαρίων με χρυσό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το αμερικανικό νόμισμα είχε μια άμεση σύνδεση με ένα φυσικό περιουσιακό στοιχείο. Δεν ήταν απλώς χαρτί. Υπήρχε ένα πλαίσιο που περιόριζε την ανεξέλεγκτη έκδοσή του.

Μετά από εκείνη την απόφαση, το δολάριο έπαψε να στηρίζεται στον χρυσό. Αυτό ήταν τεράστια αλλαγή. Αν ένα νόμισμα δεν συνδέεται με κάτι σπάνιο και υλικό, τότε η αξία του εξαρτάται από την εμπιστοσύνη, τη δύναμη του κράτους που το εκδίδει και τη ζήτηση που δημιουργείται γύρω του.

Εκεί ακριβώς γεννήθηκε το κρίσιμο ερώτημα των πετρελαιοπαραγωγών χωρών: γιατί να πωλούν έναν πεπερασμένο φυσικό πόρο με αντάλλαγμα ένα νόμισμα που μπορεί να εκδίδεται χωρίς αυστηρό όριο;

Πώς γεννήθηκε το πετροδολάριο

Η απάντηση ήρθε μέσα από τη στρατηγική συμφωνία των ΗΠΑ με τη Σαουδική Αραβία. Η λογική ήταν απλή αλλά πανίσχυρη.

• Το πετρέλαιο θα τιμολογούνταν σε δολάρια.

• Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα επέστρεφαν σε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία, κυρίως ομόλογα.

• Σε αντάλλαγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρείχαν στρατιωτική προστασία και γεωπολιτική στήριξη.

Αυτό το μοντέλο δημιούργησε μια μόνιμη, παγκόσμια ανάγκη για δολάρια. Αν μια χώρα ήθελε πετρέλαιο, έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσει αμερικανικό νόμισμα. Και επειδή όλες οι οικονομίες χρειάζονται ενέργεια, όλες χρειάζονταν και δολάρια.

Εδώ βρίσκεται η ιδιοφυΐα του συστήματος. Το δολάριο δεν χρειαζόταν πλέον χρυσό για να κυριαρχήσει. Είχε αποκτήσει στήριγμα στο πιο κρίσιμο αγαθό της σύγχρονης οικονομίας: το πετρέλαιο.

Γιατί το πετρέλαιο δεν είναι απλώς καύσιμο

Πολλοί σκέφτονται το πετρέλαιο μόνο ως βενζίνη ή ντίζελ. Αυτό είναι ένα μικρό μόνο κομμάτι της εικόνας. Το πετρέλαιο βρίσκεται πίσω από την παραγωγή λιπασμάτων, τα πλαστικά, τα φάρμακα, τη βιομηχανική συσκευασία, τις μεταφορές, τη γεωργία και τελικά το ίδιο το φαγητό.

Αν η ενέργεια γίνει ακριβότερη, ανεβαίνει το κόστος σε κάθε στάδιο της παραγωγικής αλυσίδας. Από το χωράφι και το θερμοκήπιο μέχρι το φορτηγό, το πλοίο, την αποθήκη και το ράφι. Γι’ αυτό όταν μιλάμε για πίεση στην αγορά πετρελαίου, μιλάμε και για πίεση στην παγκόσμια παραγωγή τροφίμων.

Τα στοιχεία που αναφέρονται είναι αποκαλυπτικά. Το 2024 η παγκόσμια κατανάλωση ξεπέρασε τα 102 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατανάλωναν περίπου 19 εκατομμύρια, η Κίνα 16,4 εκατομμύρια, ενώ η Ινδία συνέχιζε να αυξάνει τη ζήτησή της με εντυπωσιακό ρυθμό. Η κατανάλωση πετρελαίου δεν είναι απλώς συνήθεια. Είναι ένδειξη παραγωγικής έντασης και οικονομικής δραστηριότητας.

Με απλά λόγια, χωρίς φθηνή και σταθερή ενέργεια, ο πλανήτης επιβραδύνει. Και όταν επιβραδύνει, η τροφή γίνεται ακριβότερη και σε ορισμένες περιπτώσεις πιο δυσεύρετη.

Το σύστημα των 50 ετών αρχίζει να ραγίζει

Για περίπου μισό αιώνα, το πετροδολάριο λειτούργησε σαν κεντρικός μηχανισμός της παγκόσμιας οικονομίας. Όμως το 2024 η Σαουδική Αραβία άφησε τη συμφωνία να λήξει χωρίς ανανέωση. Αυτό από μόνο του ήταν ηχηρό μήνυμα.

Από εκεί και πέρα, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πήραν μεγαλύτερη βαρύτητα. Το Στενό του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου κάθε μέρα, βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο. Όταν αυτό το πέρασμα απειλείται ή μπλοκάρεται, δεν διαταράσσεται μόνο η ναυσιπλοΐα. Παγώνει η ροή εσόδων για χώρες που στηρίζονται σχεδόν ολοκληρωτικά στις εξαγωγές πετρελαίου.

Η Σαουδική Αραβία, σύμφωνα με την ανάλυση που παρουσιάζεται, χρειαζόταν τιμή κοντά στα 100 δολάρια το βαρέλι για να καλύπτει τις δημόσιες δαπάνες της. Με διαταραχή στη ροή και απώλεια εσόδων, το απαιτούμενο επίπεδο επιβίωσης εκτιμήθηκε πολύ υψηλότερα. Αυτό σήμαινε μεγαλύτερο δανεισμό και πίεση στο οικονομικό της μοντέλο.

Η κίνηση των Εμιράτων και ο φόβος της Ουάσιγκτον

Μέσα σε αυτό το κλίμα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έκαναν μια κίνηση που ερμηνεύτηκε ως υψηλού επιπέδου διαπραγμάτευση. Υπέγραψαν εμπορικές συμφωνίες με την Κίνα και άφησαν να εννοηθεί ότι, αν πιεστούν νομισματικά, θα μπορούσαν να εξετάσουν πωλήσεις πετρελαίου και σε κινεζικό νόμισμα.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Τα κράτη του Κόλπου διατηρούν τεράστιες τοποθετήσεις σε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία. Αν χώρες με τέτοιο μέγεθος αρχίσουν να απομακρύνονται από το δολάριο ή να ρευστοποιούν αμερικανικά assets, η πίεση στις αγορές θα είναι σημαντική.

Η ανησυχία στις ΗΠΑ δεν ήταν θεωρητική. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τις αγορές ομολόγων, τη ρευστότητα και την ευρύτερη εμπιστοσύνη στο δολαριακό σύστημα. Η αποχώρηση των Εμιράτων από τον OPEC, ειδικά σε περίοδο έντασης στη Μέση Ανατολή, λειτούργησε σαν ακόμα ένα σήμα ότι οι παλιές ισορροπίες δεν είναι πια δεδομένες.

Η Κίνα δεν παίζει το ίδιο παιχνίδι

Ενώ άλλοι συγκρούονται στρατιωτικά ή πιέζουν μέσω παραδοσιακής ισχύος, η Κίνα ακολουθεί πιο υπομονετική στρατηγική. Αντί να επιδιώκει άμεσα τη σύγκρουση, επενδύει σε υποδομές, λιμάνια, ορυχεία και εναλλακτικά χρηματοπιστωτικά δίκτυα.

Ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία της στρατηγικής της είναι ο έλεγχος βασικών πρώτων υλών. Οι σπάνιες γαίες είναι απαραίτητες για προηγμένα οπλικά συστήματα, βιομηχανική τεχνολογία και κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού. Το να ελέγχεις μεγάλο μέρος της εξόρυξης αυτών των υλικών σημαίνει ότι δεν έχεις μόνο οικονομική ισχύ, αλλά και στρατηγικό βάθος.

Παράλληλα, η ανάπτυξη εναλλακτικών συστημάτων πληρωμών εκτός του πλαισίου του SWIFT δείχνει ότι το Πεκίνο δεν θέλει απλώς μεγαλύτερο ρόλο στο υπάρχον σύστημα. Θέλει να έχει έτοιμο και ένα παράλληλο σύστημα, σε περίπτωση που το σημερινό γίνει εμπόδιο.

Η σταδιακή αποδυνάμωση του δολαρίου

Η διεθνής εικόνα δείχνει μια αργή αλλά μετρήσιμη μετατόπιση. Το 2001 το δολάριο αποτελούσε περίπου το 72% των παγκόσμιων αποθεματικών. Σήμερα κινείται κοντά στο 50%. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταρρέει αύριο. Σημαίνει όμως ότι η απόλυτη κυριαρχία του υποχωρεί.

Την ίδια ώρα, οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν χρυσό με ρυθμούς που έχουν να εμφανιστούν δεκαετίες. Όταν οι θεσμοί που διαχειρίζονται τα αποθεματικά των κρατών αυξάνουν τόσο επιθετικά την έκθεσή τους στον χρυσό, στέλνουν μήνυμα. Θέλουν προστασία, διαφοροποίηση και ένα αποθεματικό που δεν εξαρτάται από την πολιτική ενός άλλου κράτους.

Αν στο επόμενο στάδιο συνδυαστεί αυτή η στροφή με πιο αυστηρή νομισματική πολιτική και υψηλά επιτόκια, η πίεση στις κοινωνίες θα ενταθεί. Λιγότερη ρευστότητα σημαίνει πιο ακριβό χρήμα, δυσκολότερος δανεισμός και μεγαλύτερη φθορά στην κατανάλωση και την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Γιατί όλα αυτά χτυπούν τόσο έντονα την Ελλάδα

Εδώ είναι το σημείο που η μεγάλη γεωπολιτική εικόνα συναντά την ελληνική καθημερινότητα. Κάθε φορά που το παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα ταρακουνιέται, η Ελλάδα αισθάνεται το σοκ νωρίς και δυνατά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρονται για τον Μάρτιο του 2026, η τιμή της αμόλυβδης 95 οκτανίων κυμαινόταν περίπου από 1,85 έως 2,05 ευρώ το λίτρο, βάζοντας τη χώρα στις ακριβότερες της Ευρώπης. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο σοβαρό όταν συγκρίνουμε αυτές τις τιμές με το επίπεδο μισθών. Μπορεί χώρες όπως η Ολλανδία ή η Δανία να έχουν επίσης υψηλές τιμές καυσίμων, όμως έχουν και πολλαπλάσια αγοραστική δύναμη.

Ένα μεγάλο μέρος της τελικής τιμής δεν προέρχεται από το ίδιο το προϊόν διύλισης, αλλά από τη φορολογία. Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης και ο ΦΠΑ διατηρούν το κόστος πολύ ψηλά. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες επέλεξαν έστω προσωρινές μειώσεις φόρων για να ανακουφίσουν τα νοικοκυριά. Στην Ελλάδα αυτή η προσαρμογή δεν έγινε στον ίδιο βαθμό, και αυτό είναι πολιτική επιλογή με άμεσο κοινωνικό αποτέλεσμα.

Η αγοραστική δύναμη συνεχίζει να πιέζεται

Το ενεργειακό κόστος δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Η εικόνα της αγοραστικής δύναμης στην Ελλάδα παραμένει ασθενής. Τα στοιχεία της Eurostat που αναφέρονται δείχνουν ότι η χώρα βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περίπου 30% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Το ανησυχητικό δεν είναι μόνο το επίπεδο, αλλά και η πορεία. Πριν από την κρίση βρισκόμασταν πολύ πιο κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η κατάρρευση που ακολούθησε δεν έχει αποκατασταθεί ουσιαστικά, παρά τις κατά καιρούς ανακοινώσεις περί ανάκαμψης. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική οικογένεια μπαίνει σε κάθε νέο κύμα ακρίβειας με ήδη φθαρμένη αντοχή.

Και πάνω σε αυτό έρχεται ο πληθωρισμός. Όχι μόνο ο γενικός, αλλά και ο δομικός πληθωρισμός, που αποτυπώνει πιο βαθιές και επίμονες πιέσεις στις τιμές. Ενοίκια, τρόφιμα, ενέργεια και βασικές υπηρεσίες ανεβαίνουν ταχύτερα από τις μισθολογικές προσαρμογές. Το αποτέλεσμα είναι απλό: κάθε χρόνο τα χρήματά μας αγοράζουν λιγότερα.

Το μεγάλο συμπέρασμα

Το πετροδολάριο δεν ήταν απλώς μια τεχνική νομισματική ρύθμιση. Ήταν ο πυρήνας μιας παγκόσμιας τάξης που κράτησε περίπου πενήντα χρόνια. Αν αυτό το σύστημα αποδυναμώνεται, δεν αλλάζει μόνο η γεωπολιτική. Αλλάζει το κόστος της ενέργειας, η αξία των νομισμάτων, η πίεση στις τιμές και τελικά η καθημερινή μας επιβίωση.

Και επειδή το πετρέλαιο βρίσκεται μέσα στην αλυσίδα παραγωγής σχεδόν των πάντων, όταν ανατρέπεται η ισορροπία του, επηρεάζεται και η παραγωγή φαγητού παγκοσμίως. Όχι απαραίτητα επειδή εξαφανίζονται οι πρώτες ύλες από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά επειδή αυξάνεται το κόστος σε κάθε κρίκο της αλυσίδας.

Στην Ελλάδα, αυτή η πίεση γίνεται ακόμα βαρύτερη εξαιτίας της χαμηλής αγοραστικής δύναμης, της υψηλής φορολόγησης στα καύσιμα και της αργής προσαρμογής απέναντι στις διεθνείς αλλαγές. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αντιμετωπίζουμε αυτές τις εξελίξεις σαν μακρινές ειδήσεις.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Όχι μόνο για την οικονομία, αλλά και για την αντοχή της κοινωνίας μας τα επόμενα χρόνια.

Έχεις παρατηρήσει ότι κάθε φορά που οι αγρότες προσπαθούν να απαιτήσουν την προσοχή του λαού, διότι τα προβλήματα τους αφορούν και ολόκληρη την κοινωνία, τα κυβερνητικά παπαγαλάκια μιλάνε για τα τρακτέρ, προσπαθόντας να διχάσουν τον κόσμο;

Και ειδικά τα τρακτέρ John Deere!

Λες και έχουν κάποια μυστική συμφωνία με τον Bill Gates, (που είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος μετοχών της John Deere αυτήν τη στιγμή Ticker:DE ) να του κάνουν δωρεάν διαφήμιση κάθε φορά.

Η εικόνα στην ύπαιθρο μόνο τυχαία δεν είναι.

Αγρότες και κτηνοτρόφοι αντιμετωπίζουν χρόνια δυσκολίες παρά τα εκατομμύρια που εισρέουν από τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Είναι λες και δεν φτάνουν ποτέ τα χρήματα σε αυτούς!

Ουσιαστικά όμως, αυτό που πρέπει όλοι οι αγρότες να καταλάβουν, είναι το ποιο είναι το συμφέρον τους.

Πιστεύω ειλικρινά ότι οι αγρότες, οι επιχειρηματίες και γενικότερα η μεσαία τάξη, έχει πέσει θύμα πολιτικής απάτης.

Γι’αυτό και θα προσπαθήσω να εξηγήσω πως λειτουργεί το σύστημα. Αν κατανοήσουμε πως λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, θα ξέρουμε το πρόβλημα. Μετά η λύση γίνεται εύκολη.

Έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ περίεργο γραφειοκρατικό, βαθύτατα σοσιαλιστικό (που φτάνει τα όρια του κομμουνιστικού) συστήματος, που ενώ τα λεφτά υποτίθεται ότι προορίζονται για τον αγρότη, το γραφειοκρατικό αυτό σύστημα είναι τόσο μεγάλο, που τα λεφτά φαγώνονται πριν καν προλάβουν να φτάσουν.

Έτσι γίνεται όταν θέλουμε να έχουμε μεγάλα κράτη ή όταν δεν ξέρουμε τι ψηφίζουμε.

Μεγάλο κράτος με φυσιολογικό τρόπο ισούται μικρή μεσαία τάξη. Μεγάλο κράτος σημαίνει, θέλει λεφτά για να ταιστεί και να υπάρξει. Τα δικά σου λεφτά όμως. (Αυτό είναι που δεν σου λένε οι αλληλέγγυοι)

Καταλαβαίνετε λοιπόν εσείς οι αγρότες τι ψηφίζετε τόσα χρόνια; Ψηφίζετε την ΚΑΤΑΔΙΚΗ σας. Ψηφίζετε ΠΑΣΟΚ, αριστερούς μαρξιστές, και τώρα και ΝεοΔημοκράτες που χωρίς καμία ντροπή, υιοθετούν οτιδήποτε νέο τους πλασάρει η ΕΕ.

Αρκεί να βγει ο δικός τους επικεφαλής του Eurogroup. Αρκεί να μπορούν να σου κοκορεύονται και να σε υποβαθμίζουν.

Ψηφίζετε τους ίδιους ακριβώς με την προοπτική ότι έχουν αλλάξει και έχουν μετανοήσει. Όχι. Αυτός είναι ο ορισμός της τρέλας. Και εμείς οι νέοι τον βιώνουμε κάθε φορά, σε κάθε εκλογική διαδικασία. ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και οτιδήποτε αριστερό και κομμουνιστικό, εξυπηρετούν το γραφειοκρατικό μεγάλο κράτος, άρα τη δική σου οικονομική καταδίκη.

Και φυσικά όταν είναι να πρέπει να υπακούσουν σε μια ευρωπαική οδηγία, οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης κάνουν τα πάντα για να την ακολουθήσουν με τον πιο αυστηρό τρόπο. Βλέπε εμβόλια κλαρινοιού, βλέπε υποχρεωτικές θανατώσεις αιγοπροβάτων, βλέπε ακόμα και τι γίνεται σε εμβολιασμένα μοσχάρια στη Γαλλία...

Ουσιαστικά αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω, είναι ότι αυτό το σύστημα ΔΕΝ λειτουργεί καθόλου. Βολευεί μόνο τα δικά τους παιδιά, αυξάνει τον πληθωρισμό με τις αισχρές κρατικές επιδοτήσεις, αυξάνουν το χρέος και αντίστοιχα τη φορολογία και το χειρότερο απ’όλα, πληρώνουμε εμείς για να πολεμούν τα παιδιά μας τη Ρωσία.

Και όλα αυτά με τη δική σου τη ψήφο. Γιατί δεν ξέρεις τι σου γίνεται και τι ψηφίζεις. Γιατί είσαι τεμπέλης και δεν θες να δεις τι λέμε εμείς τα μικρότερα κόμματα. Γιατί γουστάρεις να σε χρηματίζουν άμεσα ή έμμεσα για να σου κλέβουν τη ψήφο και μετά να κλαίγεσαι ότι όλοι είναι ίδιοι.

Στόχος μου λοιπόν σε αυτό το άρθρο, είναι να παρουσιάσουμε με σαφήνεια το πλέγμα που δημιουργεί και διαιωνίζει τη φτώχεια στην παραγωγή, να εξηγήσουμε τα πέντε κρίσιμα γρανάζια του συστήματος και να προτείνουμε πρακτικές λύσεις που μπορούν να ανακουφίσουν και να αναγεννήσουν το χωράφι και το κοπάδι.

Ονομάζομαι Terry Hatziieremias, έχω τελειώσει γεωπονία με κατεύθυνση την αγροτική οικονομία και είμαι ο πρόεδρος του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ. Θέλω να στηρίξετε το κόμμα αυτό ώστε να κυβερνήσουμε την Ελλάδα και να διορθώσουμε τα πάντα.

Πέντε γρανάζια που συντηρούν την κρίση

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα μεμονωμένο λάθος πολιτικής χάραξης. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο γραφειοκτατικό σύστημα φασισμού με αλληλεπιδράσεις και με τον ιδιωτικό τομέα. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές έχουν τεράστια επιρροή στην κοινή γνώμη και τελικά διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα πίεσης οποιουδήποτε θέλει να εξεγερθεί.

Τα πέντε βασικά γρανάζια:

1. Πληθωρισμός — η κρυφή, άμεση φορολογία στις καθημερινές ανάγκες.

2. Μηχανισμοί επικοινωνίας — τα μέσα, τα «παπαγαλάκια» και οι εκπρόσωποι που σας πούλησαν που διαμορφώνουν την κοινή εικόνα.

3. Αίτημα και εκπροσώπηση — τι ζητούν οι αγρότες και πώς εκπροσωπούνται.

4. Πολιτική δομή κράτους — κρατισμός, επιδόματα και υπερτροφία δημοσίου.

5. Ευρωπαϊκό πλαίσιο — κονδύλια, ΚΑΠ και έλλειψη διαφάνειας στην αξιοποίηση τους.

1. Πληθωρισμός: η αθέατη φορολογία των αγροτών

Ο πληθωρισμός δεν είναι μόνο ένας αριθμός. Στην πράξη είναι φορολογία πάνω στην παραγωγή και στην κατανάλωση. Όταν οι τιμές βασικών αγαθών ανεβαίνουν διαρκώς, το εισόδημα του αγρότη διαβρώνεται χωρίς καν να αλλάξει ο όγκος παραγωγής.

Επιπλέον, όταν οι συναλλαγές γίνονται με κάρτες ή μέσω συστημάτων, οι προμήθειες και οι φορολογικές επιβαρύνσεις εντείνουν το πρόβλημα. Ο φαινομενικός πλούτος, τρακτέρ, μηχανήματα, αποθηκευτικοί χώροι, είναι βασικά στοιχεία παθητικού που τρώνε ρευστότητα και δεν παράγουν κέρδος.

Τι σημαίνει για τους Αγρότες

• Μείωση αγοραστικής δύναμης για πρώτη ύλη και ενέργεια.

• Αύξηση του κόστους λειτουργίας των εκμεταλλεύσεων.

• Ανάγκη για μεγαλύτερες ενισχύσεις που τελικά δεν φτάνουν ποτέ εκεί που πρέπει.

2. Τα μέσα και οι «παπαγαλάκια»: Πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη

Η δημόσια συζήτηση για τους αγρότες συχνά κατευθύνεται. Μέσα ενημέρωσης και πολιτικά συμφέροντα μετατρέπουν την ουσία σε μια εικόνα που δεν βλέπεται.

Η εικόνα που προβάλλεται επηρεάζει το τι απαιτείται, ποιος κερδίζει και ποιος χάνει.

Η ρητορική «οι αγρότες είναι πλούσιοι» ή «έχουν μηχανήματα, John Deere» λειτουργεί ως δικαιολόγηση για να μην εξετάσουμε πού πήγαν τα χρήματα της ΚΑΠ και των προγραμμάτων. Η πραγματικότητα είναι ότι το τρακτέρ δεν ισοδυναμεί με εισόδημα.

Πώς πληγώνει αυτό τους Αγρότες

• Διαστρέβλωση της δημόσιας στήριξης: τα αιτήματα περιορίζονται σε ποσά και όχι σε διαρθρωτικές λύσεις.

• Αποδυνάμωση ηθικού και κοινωνικής υποστήριξης για πραγματικές αλλαγές.

• Επιβράβευση πελατειακών σχέσεων και όχι παραγωγικών επενδύσεων.

3. Αίτημα και εκπροσώπηση: γιατί τα αιτήματα δεν φτάνουν

Το τι ζητάει ένας αγρότης είναι λιγότερο σημαντικό από το πώς μεταφέρεται το αίτημα στην κοινωνία και στους αποφασίζοντες. Συχνά οι εκπρόσωποι των αγροτών είναι παγιδευμένοι μέσα σε κομματικές λογικές ή εξαρτημένοι από κρατικά κονδύλια.

Ένα σωστά μορφοποιημένο αίτημα πρέπει να επικεντρώνεται σε:

• Διαφάνεια και αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων.

• Υποδομές και αγορά που λειτουργεί (αλλά όχι κρατική συσσώρευση).

• Μηχανισμούς που αυξάνουν το πραγματικό καθαρό εισόδημα, όχι προσωρινά επιδόματα.

4. Πολιτική δομή: το κράτος που μεγαλώνει και η μεσαία τάξη που συρρικνώνεται

Για δεκαετίες το πολιτικό μοντέλο προώθησε μεγάλο κράτος, επιδόματα και δημόσιο τομέα. Αυτό δημιούργησε ένα κύκλο: για να χρηματοδοτηθούν επιδόματα χρειάζονται φορολογικά έσοδα από όσους παράγουν. Έτσι οι αγρότες φορολογούνται, αλλά δεν ενθαρρύνονται να γίνουν παραγωγικά ανεξάρτητοι.

Η συνέπεια είναι ξεκάθαρη: μικρή μεσαία τάξη, φθίνουσα παραγωγή και αυξημένη εξάρτηση από κρατικές ροές.

Τι αλλάζει αν μικρύνει το κράτος

• Λιγότερη γραφειοκρατία για τον παραγωγό.

• Μείωση φορολογικών επιβαρύνσεων που στρεσάρουν τη ρευστότητα.

• Κίνητρα για επενδύσεις σε στοιχεία ενεργητικού που δημιουργούν εισόδημα.

5. Ευρωπαϊκή Ένωση και ΚΑΠ: χρήματα χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο

Η χώρα έλαβε σημαντικά κονδύλια από την ΚΑΠ και προγράμματα ανάκαμψης. Τα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν είναι απλά: πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Πώς κατέληξαν να μη βελτιώνουν το εισόδημα του μέσου παραγωγού;

«Θέλουμε να διαπιστωθεί αν τα κονδύλια 2021-2027 αξιοποιήθηκαν σωστά και πού σπαταλήθηκαν αναλυτικά.»

Αν τα 19 δισεκατομμύρια της ΚΑΠ για μια εξαετία δεν αποτυπώνονται στην ευημερία της υπαίθρου, το πρόβλημα είναι διαχειριστικό και θεσμικό. Η απαίτηση για ανεξάρτητους ελέγχους είναι κρίσιμη.

Μύθοι που πρέπει να απομυθοποιηθούν

• Μύθος: Τα τρακτέρ και τα μηχανήματα σημαίνουν πλούτο. Αλήθεια: Πρόκειται συνήθως για στοιχεία παθητικού.

• Μύθος: Περισσότερα επιδόματα θα λύσουν το πρόβλημα. Αλήθεια: Επιδόματα κρατούν τον παραγωγό σε μόνιμη εξάρτηση.

• Μύθος: Η αύξηση κονδυλίων σημαίνει αύξηση εισοδήματος. Αλήθεια: Χωρίς διαφάνεια και υποδομές τα κονδύλια αφαιρούνται από την ουσία.

Στρατηγικές για να ξεφύγουν οι Αγρότες από τον φαύλο κύκλο

Η λύση δεν είναι μονοδιάστατη. Χρειάζεται συνδυασμός ιδεολογικών επιλογών, θεσμικών μεταρρυθμίσεων και πρακτικών παρεμβάσεων.

1. Διαφάνεια στην κατανομή των κονδυλίων: άμεσος, ανεξάρτητος έλεγχος σε όλα τα ευρωπαϊκά και εθνικά προγράμματα για την αγροτική παραγωγή.

2. Μείωση κράτους και φορολογίας: μικρότερο, αποτελεσματικό κράτος που προσφέρει υποδομές και προστασία του ιδιωτικού δικαίου, όχι διαρκή επιδοματική συντήρηση.

3. Νέα αγορά για την παραγωγή: σχεδιασμός αγοράς τύπου χρηματιστηρίου αγροτικών προϊόντων με διαφάνεια τιμών, dealers και μηχανισμούς ποιότητας.

4. Εκπαίδευση και εκπροσώπηση: ενδυνάμωση τοπικών συλλογικών δομών που εκπροσωπούν πραγματικά τους αγρότες, ανεξάρτητα από κομματικά συμφέροντα.

5. Επενδύσεις σε υποδομές: αποθήκευση, μεταποίηση, logistics και πρακτικές που αυξάνουν το καθαρό έσοδο ανά μονάδα παραγωγής.

Πρακτικό μοντέλο: χρηματιστήριο αγροτικής παραγωγής

Μια ιδέα που μπορούμε να δοκιμάσουμε είναι η δημιουργία ενός οργανωμένου μηχανισμού εμπορίας της παραγωγής. Σκεφτόμαστε ένα σύστημα όπου:

• Η παραγωγή καταχωρείται με ποιοτικά χαρακτηριστικά.

• Υπάρχει διαφανής λίστα τιμών και προσφορών.

• Ενεργοποιούνται μηχανισμοί εξισορρόπησης προσφοράς και ζήτησης για να αποφεύγεται η κατάρρευση τιμών.

• Δημιουργούνται κίνητρα για ποιότητα και μεταποίηση τοπικά.

Αυτό το μοντέλο περιορίζει τον ρόλο του κράτους στην παροχή υποδομών και δημόσιου δικαίου, ενώ οι αγρότες αποκτούν πρόσβαση σε σταθερές τιμές και αγορές.

Προτάσεις πολιτικής — τι πρέπει να απαιτήσουν οι Αγρότες

Οι απαιτήσεις πρέπει να γίνουν συγκεκριμένες και να στοχεύουν στη λειτουργία της αγοράς, όχι στην προσωρινή ικανοποίηση. Κάποια βασικά σημεία:

• Άμεσοι έλεγχοι σε ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλα όργανα διαχείρισης κονδυλίων.

• Μείωση διοικητικού βάρους και απλοποίηση επιδοτήσεων με ανταποδοτικά κίνητρα παραγωγικότητας.

• Δημιουργία τοπικών δομών που στηρίζουν μεταποίηση και πρόσβαση στην αγορά.

• Φορολογικά κίνητρα για επενδύσεις σε στοιχεία ενεργητικού που αποδίδουν εισόδημα.

Συμπέρασμα: η επιλογή μεταξύ εξάρτησης και ανεξαρτησίας

Η αλήθεια είναι απλή: όσοι επιδιώκουν μόνιμη εξάρτηση από επιδόματα και κρατικές ροές θα συνεχίσουν να βλέπουν την υπαίθρο να φτωχαίνει. Όσοι επενδύουν σε αγορά, ποιότητα, υποδομές και διαφάνεια έχουν προοπτική βιώσιμης ανάπτυξης.

Η αλλαγή απαιτεί οργανωμένη δράση, σωστή εκπροσώπηση και απαιτήσεις για πλήρη διαφάνεια των κονδυλίων. Χρειάζεται επίσης πολιτικό σχέδιο που μειώνει το κράτος εκεί όπου πνίγει την παραγωγή και το αυξάνει εκεί όπου προσφέρει υποδομές και ασφάλεια δικαίου.

«Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για το κράτος, τα χρήματα και την εκπροσώπηση, οι Αγρότες θα συνεχίσουν να διαιωνίζουν την εξάρτηση. Θέλουμε παραγωγούς που να μη ζητάνε επιδόματα αλλά να παράγουν αξία.»

Αυτή είναι η γραμμή που προτείνουμε: λιγότερο κράτος, περισσότερη ελευθερία, μεγαλύτερη αγορά, πλήρης διαφάνεια, επενδύσεις σε υποδομές και εκπροσώπηση που υπηρετεί πραγματικά τους Αγρότες και τους επιχειρηματίες.

Η επιλογή είναι πολιτική και οικονομική. Η υπαίθρος μπορεί και πρέπει να ξαναγίνει ζωντανή.

Σήμερα θα παρουσιάσουμε και θα αναλύσουμε τα κύρια σημεία που όλοι πρέπει να προσέχουμε σε αυτήν την πολύ κρίσημη καμπή της οικονομίας, την επιφανειακή ανακοίνωση του Πρωθυπουργού για τις τιμές του πετρελαίου, τα πραγματικά νούμερα στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, την επίδραση των φόρων και των επιδομάτων στην Ευρωπαική Οικονομία, την κατάσταση με τον χρυσό και κρυπτονομίσματα, καθώς και τις επιλογές που έχει ο Έλληνας πολίτης, επενδυτής σήμερα.

Στις αρχές Οκτωβρίου 2025, ο Πρωθυπουργός παρουσίασε μια εικόνα «μικρής νίκης» στις τιμές του πετρελαίου θέρμανσης μέσω του λογαριασμού του στο x.com, παρουσιάζοντας έναν υπεραπλοποιημένο πίνακα που δείχνει πτώση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Η παρουσίαση συνοδεύτηκε από λόγο που επιχειρεί να δείξει ότι η κυβέρνηση επιτυγχάνει τη μείωση κόστους για τους πολίτες. Ωστόσο, η ανάγνωση των διεθνών τιμών του πετρελαίου, των φόρων, των επιδοτήσεων και της ενεργειακής πολιτικής αποκαλύπτει σημαντικές αντιφάσεις και εδώ παρεμβαίνουμε εμείς για να πούμε την αλήθεια στους πολίτες.

Η ανακοίνωση Μητσοτάκη για το πετρέλαιο θέρμανσης

https://x.com/PrimeministerGR/status/1978840505678016551

Ο τρόπος παρουσίασης κρίθηκε από εμάς ως εντελώς «απλοϊκός» και ιδιαίτερα επιφανειακός, γιατί πολύ απλά δεν αποτυπώνει ολόκληρο το πλαίσιο, ούτε εξηγεί πώς οι διεθνείς τιμές μεταφράζονται σε τελική τιμή για τον Έλληνα καταναλωτή.

«Η παρουσίαση είναι πολύ απλοϊκή. Το όλο σόου είναι ντροπιαστικό.»

Επιπλέον, τέτοια επιμέρους μείωση στην τιμή θέρμανσης δεν εξαλείφει το πρόβλημα του υψηλού φορολογικού βάρους και της δομικής ενεργειακής πολιτικής που έχει οδηγήσει σε μη ανταγωνιστικές επιλογές για τον καταναλωτή και το κράτος.

Τι σημαίνει η τιμή του βαρελιού για την Ελληνική οικονομία

Το βασικό σημείο που θέτουμε, είναι η απόσταση μεταξύ της διεθνούς τιμής του αργού και της τιμής που πληρώνει ο τελικός καταναλωτής. Την ημέρα που σχολιάσαμε τα δεδομένα, το πετρέλαιο βρισκόταν γύρω στα 57 δολάρια/βαρέλι. Είναι κρίσιμο να θυμόμαστε ότι όταν το βαρέλι βρισκόταν στα 120 δολάρια, οι τιμές της βενζίνης και του πετρελαίου θέρμανσης ήταν πολύ υψηλότερες, αλλά όχι αναλογικά τόσο διαφορετικές όσο θα περίμενε κάποιος.

• Όταν το βαρέλι ήταν 120 δολάρια, η βενζίνη στην Ελλάδα έφτανε σε επίπεδα ~1,70 – 1,80 ευρώ/λίτρο (σύμφωνα με τα παραδείγματα που συζητήθηκαν).

• Σήμερα, με το βαρέλι κοντά στα 57 δολάρια, η βενζίνη μερικές φορές κοστίζει περισσότερο αναλογικά, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για τον ρόλο των φόρων και των περιθωρίων κέρδους στη διαμόρφωση της τελικής τιμής.

Με άλλα λόγια, η πτώση της διεθνούς τιμής του πετρελαίου ΔΕΝ μεταφράζεται πάντα σε ανάλογη πτώση για τον πολίτη ειδικά όταν έχουν την εξουσία αριστερόστροφες κυβερνήσεις. Το κράτος εισπράττει σημαντικά έσοδα μέσω φόρων και ειδικών επιβαρύνσεων και αυτά τα έσοδα δεν φαίνεται να επιστρέφουν στον πολίτη με τρόπο που να του επιτρέπει να αναπνεύσει οικονομικά.

Ενδεικτικά σημεία που πρέπει να προσέξουμε

• Οι διεθνείς τιμές επηρεάζουν αλλά δεν καθορίζουν πλήρως την τελική τιμή καυσίμου καθώς οι φόροι παίζουν τεράστιο ρόλο.

• Οι επιδοτήσεις θέρμανσης που δίνει το κράτος (περιγράφονται ως 200 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο) δεν αντικατοπτρίζουν πάντα την πραγματική ανάγκη ή δεν εκπληρώνουν τον σκοπό με διαφανή τρόπο.

• Η δομή της αγοράς ενέργειας στην Ελλάδα (με επιλογές όπως η διακοπή της λιγνιτικής παραγωγής) έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ασφάλεια εφοδιασμού και στο κόστος.

Ποιος πληρώνει το λογαριασμό;

Πρέπει να κατανοήσουμε τον ρόλο του κράτους ως εισπράκτορα φόρων και ως “διαχειριστή” επιδοτήσεων. Υπενθυμίζουμε ότι οι επιδοτήσεις για το πετρέλαιο θέρμανσης έχουν έναν προορισμό: να στηρίξουν εκείνους που καταναλώνουν περισσότερο και έχουν ανάγκη. Όμως το ερώτημα που θέτουμε εμείς είναι αν αυτή η πολιτική είναι συνεπής, αποδοτική και τελικά κοινωνικά δίκαιη ή αν συμβαίνει κακοδιαχείριση εις βάρος όλων μας.

Είναι σαφές ότι όταν το κράτος εισπράττει υψηλούς φόρους από τα καύσιμα, τα έσοδα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά, για στοχευόμενες κοινωνικές παρεμβάσεις, για μείωση του συνολικού φορολογικού βάρους ή για επενδύσεις σε υποδομές που μειώνουν τον ενεργειακό κόστος μακροπρόθεσμα. Η τρέχουσα πρακτική μοιάζει να λειτουργεί επιλεκτικά, με αποτέλεσμα οι απλοί πολίτες να αισθάνονται ότι “πληρώνουν για όλα”.

«Οι επιδοτήσεις είναι σαν να προσπαθούν να μας δώσουν λίγα ψίχουλα ενώ κρατάνε το μεγάλο κομμάτι από τους φόρους. Είναι κλοπή μέσα στα μάτια μας.»

Η ενεργειακή πολιτική: Λιγνίτης, Συμφωνία των Πρεσπών και επιπτώσεις

Ένα από τα πιο συνεχή επιχειρήματα που διατυπώνονται στην ανάλυσή μας αφορά την απόφαση να μειωθεί ή να διακοπεί σταδιακά η λιγνιτική παραγωγή στην Ελλάδα. Mε την επιλογή αυτήν η Ελλαδα έχει χάσει ενεργειακά πλεονεκτήματα και θεμελιώδεις επιλογές αυτονομίας.

Την ώρα που η Ελλάδα πιέζεται χωρίς κανέναν λόγο ενεργειακά, παρουσιάζεται το παράδοξο φαινόμενο να πουλά λιγνίτη σε γείτονες χώρες (Σκόπια). Αντί να αξιοποιεί τους δικούς της πόρους για να ενισχύσει την αυτάρκειά της, καταλήγει να εισάγει ηλεκτρικό ρεύμα ως αντάλλαγμα, μια πρακτική που θυμίζει περισσότερο ενεργειακή φιλανθρωπία παρά σοβαρή εθνική στρατηγική.

Η ενεργειακή ανεξαρτησία μιας χώρας δεν διασφαλίζεται με το να εγκαταλείπει τις δικές της πηγές παραγωγής χωρίς σχέδιο και αντικατάσταση. Οι πολιτικές που επιβάλλονται στο όνομα του «πράσινου μετασχηματισμού» πρέπει να στηρίζονται στον ρεαλισμό και στο εθνικό συμφέρον, όχι σε ξένες πιέσεις ή ιδεολογικά πειράματα.

Τέλος, συμφωνίες όπως η Συμφωνία των Πρεσπών δεν έχουν μόνο πολιτική και Εθνική διάσταση, αλλά επηρεάζουν και την οικονομική και ενεργειακή κυριαρχία της Ελλάδας και αυτό δεν πρέπει ποτέ να αγνοείται.

Οι χώρες όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία κινούνται με διαφορετικό, πιο στρατηγικό τρόπο στο ευρωπαϊκό σκηνικό. Η εικόνα του «τελευταίου των Μοϊκανών» που αποδίδεται στην Ελλάδα, καταδεικνύει μια χώρα που δεν εκμεταλλεύεται τις γεωπολιτικές και οικονομικές ευκαιρίες καθόλου αποφασιστικά όσο άλλες χώρες με ισχυρές ηγεσίες.

«Υπάρχουν άλλοι που παίζουν σκάκι. Εμείς παίζουμε τάβλι.»

Παγκόσμια αγορά: Χρυσός, κρυπτονομίσματα και ροή κεφαλαίων

Παράλληλα με τα ενεργειακά θέματα, παρατηρούμε ενδιαφέρουσες κινήσεις στη διεθνή αγορά πολύτιμων μετάλλων και κρυπτονομισμάτων που αξίζει να αναλύσουμε:

Ο χρυσός πρόσφατα άγγιξε ένα ανώτατο σημείο και στη συνέχεια παρουσίασε πτώση. Η αρχική άνοδος του χρυσού οδήγησε τον Terry Hatziieremias να προτείνει παλαιότερα την αγορά χρυσού από το κράτος στα επίπεδα των $1.700/ουγγιά, ως μέτρο προστασίας του κράτους από νομισματικούς κινδύνους.

Τα πολύτιμα μέταλλα όπως το ασήμι, η πλατίνα και το παλλάδιο επίσης εμφάνισαν σημαντικές πτώσεις (-6%, -7%, -9% αντίστοιχα σε ορισμένες φάσεις), ενώ οι ροές κεφαλαίων μετακινούνται συχνά μεταξύ χρυσού και κρυπτονομισμάτων.

Τα κρυπτονομίσματα, με πρώτο το Bitcoin, παρουσίασαν ρευστοποιήσεις αξίας δισεκατομμυρίων σε μικρές χρονικές περιόδους, αλλά η διακύμανση αυτή δημιουργεί επίσης ευκαιρίες για όσους γνωρίζουν τον κίνδυνο και έχουν στρατηγική.

Ο Terry αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ήταν ο πρώτος Έλληνας πολιτικός με κόμμα (ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ) που είπε «να αγοράσει η Ελλάδα χρυσό στα $1.700 και Bitcoin στα $74.000» όταν αυτός ο ισχυρισμός έκανε αίσθηση, μια θέση που υπογράμμιζε όμως τον προειδοποιητικό της χαρακτήρα για τη νομισματική αστάθεια που ήταν καθ’οδόν.

Αν ενδιαφέρεστε για το οικονομικό μας newsletter, γραφτείτε δωρεάν εδώ

Τι σημαίνει πρακτικά η μετακίνηση κεφαλαίων;

Όταν τα χρήματα εγκαταλείπουν τον χρυσό λόγω πτώσης, τα ίδια κεφάλαια μπορεί να βρουν διέξοδο στα κρυπτονομίσματα. Η αλληλεπίδραση αυτή είναι σημαντική για την κατανόηση του νεκρού σημείου (ceiling) και των πιέσεων στην αγορά. Αν ο χρυσός «χτυπήσει ταβάνι» και ρευστοποιηθεί, ένα μέρος των κεφαλαίων μπορεί να κατευθυνθεί στο Bitcoin και τότε υπάρχει θεωρητικά χώρος για μια νέα ανοδική τάση στο crypto.

Πρακτικές ευκαιρίες για επενδυτές: Πλατφόρμες, ρίσκο και εκπαίδευση

Σε επίπεδο “τι μπορεί να κάνει ο πολίτης, επενδυτής σήμερα”, υπάρχουν τρεις βασικές διαδρομές που πρέπει να σκεφτεί κανείς:

1. Συντηρητικές επιλογές: Φυσικός χρυσός και πολύτιμα μέταλλα ως ασφάλεια έναντι πληθωρισμού και νομισματικής αβεβαιότητας.

2. Επιθετικές επιλογές: Κρυπτονομίσματα (Bitcoin, Ethereum) για όσους μπορούν να αντέξουν υψηλή μεταβλητότητα αλλά βλέπουν πιθανή μεγάλη υπεραπόδοση.

3. Εκπαιδευτική/επαγγελματική προσέγγιση: Εκπαίδευση στο trading, χρήση σωστών εργαλείων, συνεργασία με κοινότητες και coaches, γιατί η αγορά δεν είναι «φιλική» προς όσους μπαίνουν χωρίς σχέδιο.

Ο Terry αναφέρεται στην πλατφόρμα eToro ως ένα εργαλείο που κάνει την επένδυση και το trading προσιτό: δίνει πρόσβαση σε μετοχές, ETFs, χρυσό, commodities και κρυπτονομίσματα, ενώ προσφέρει και προωθητικές ενέργειες (π.χ. επιστροφή προμηθειών υπό συγκεκριμένους όρους). Σας υπενθυμίζουμε πάντα το εξής:

“Ποιος είναι κομμουνιστής; Είναι κάποιος που διαβάζει Μαρξ και Λένιν. Ποιος είναι αντικομμουνιστής; Εκείνος που καταλαβαίνει τον Μαρξ και τον Λένιν.”

Ρόναλντ Ρίγκαν

Τι σημαίνει το «Great Reset» για εμάς και τι πρέπει να προσέξουμε

Όταν μιλάμε για ένα πιθανό «Μεγάλο Reset» στην οικονομία, αναφερόμαστε σε μια περίοδο αναπροσαρμογής αξιών, πρωτοκόλλων και ροών κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό το reset μπορεί να προκύψει από συνδυασμό παραγόντων: ενεργειακές αποφάσεις, διεθνή νομισματικά ρεύματα, τεχνολογικές καινοτομίες (π.χ. μεγάλες υποδομές ή νέες τεχνολογίες μεταφοράς), και την άνοδο ή πτώση συγκεκριμένων asset classes όπως ο χρυσός και τα κρυπτονομίσματα.

Επιβάλλεται λοιπόν να κινηθούμε με ενημέρωση, στρατηγική και πίεση προς την πολιτική ηγεσία για διαφανείς, δίκαιες και αποτελεσματικές λύσεις. Δεν επαρκούν τα εντυπωσιακά διαγράμματα ή οι σύντομες τηλεοπτικές ουτοπικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού, αλλά απαιτείται σχέδιο, λογοδοσία και κοινοτική εκπαίδευση.

«Δεν χρειάζεται σωτήρας που να μοιράζει ψίχουλα. Χρειάζεται μικρότερο κράτος που να σχεδιάζει και να υλοποιεί χωρίς να κλέβει από τους πολίτες μέσω αδιαφανών φόρων και ατελώς στοχευμένων επιδοτήσεων.»

Ευχαριστούμε για την προσοχή σας. Παρακαλούμε στην κοινοποίηση σας.

Σήμερα λοιπόν, αναλύουμε και σχολιάζουμε τα εξής: την πολύκροτη συνέντευξη του Παύλου Σαράκη με τον Άντονι Στρότερ, τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση Novartis, την συνάντηση ηγετών στην Αίγυπτο για την επιστροφή των ομήρων πίσω στο Ισραήλ, την άθλια εικόνα που εκπέμπει ο πρωθυπουργός της Ελλάδος διεθνώς και, τέλος, τις οικονομικές προεκτάσεις που αφορούν κυρίως το ασήμι και τη γεωπολιτική συγκυρία.

Το ολόκληρο βίντεο στο YouTube:

Βασικά σημεία:

• Η συνέντευξη του Π. Σαράκη θεωρείται από εμάς μια από τις πιο δυνατές του, με αποκαλύψεις και αιχμηρά σχόλια για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

• Το ζήτημα Novartis και η αντιμετώπισή του από την ελληνική Δικαιοσύνη σε αντίθεση με την αμερικανική δικαστική διαδικασία φωτίζει θεμελιώδη προβλήματα πολιτικής και διαχείρισης δημόσιου συμφέροντος.

• Στην Αίγυπτο διεξήχθη συνάντηση ηγετών με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ Τραμπ και θέμα την επιστροφή ομήρων. Ωστόσο οι επιστροφές είχαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που προκαλούν ερωτήματα.

• Η εικόνα και η γλώσσα του σώματος του πρωθυπουργού μας μπροστά στον Τραμπ δημιουργούν αρνητικές εντυπώσεις για την εθνική εκπροσώπηση.

• Υπάρχει μια θεωρία - και συγκεκριμένα μία πρόβλεψή μας - ότι η τροφοδοσία όπλων με χαρακτηριστικά που αυξάνουν τη ζήτηση μετάλλων (αργυρού) μπορεί να ωθήσει την τιμή του ασήμιου σε επίπεδα που σήμερα φαίνονται υπερβολικά.

Η αποκαλυπτική συνέντευξη του Π. Σαράκη:

Όπως τόνισε ο ίδιος ο κ. Σαράκης, μετά τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Α. Σρόιτερ, όπου μίλησε εφ’ όλης της ύλης, για το Πόθεν Έσχες του, τη συμμετοχή του στην πολύκροτη υπόθεση Novartis, αλλά και άλλα ζητήματα, ελέγχθηκε για μία ακόμη φορά, «κατόπιν εντολών», από τις αρμόδιες οικονομικές υπηρεσίες.

Αυτό από μόνο του δείχνει την ευαισθησία του θέματος και την πολιτική διάσταση που του αποδίδεται στη χώρα μας καθώς και τον τρόπο που λειτουργεί το ελληνικό “παρακράτος”, όταν κάποιος τολμά να μιλήσει ανοιχτά και να πει αλήθειες που ενοχλούν.

Εμείς εκτιμούμε ότι η συνέντευξη αυτή αποτελεί ένα σημαντικό κείμενο προβληματισμού για τον δημόσιο βίο. Δεν τίθεται κανένα θέμα κριτικής για το ποσό που εισέπραξε ο ίδιος ο κ. Σαράκης από την Αμερικανική Δικαιοσύνη για τη συμμετοχή του στην υπόθεση Novartis, ως αμερικανικός δικηγόρος, διότι όταν υπάρχει φόρος επί του νόμιμου εισοδήματος και έχει δηλωθεί στην Ελλάδα, τότε το ζήτημα του ποσού σίγουρα δεν είναι η ουσία του προβλήματος.

Η ουσία εντοπίζεται στο πώς η ελληνική πολιτεία και οι θεσμοί της χειρίστηκαν μια διεθνή υπόθεση που είχε σημαντικές επιπτώσεις για το ελληνικό Δημόσιο. Εδώ ο κ. Σαράκης υποστήριξε ότι ενώ οι Αμερικανοί κέρδισαν και αποζημιώθηκαν, η Ελλάδα δεν κατάφερε να διεκδικήσει αποτελεσματικά την αποζημίωση που δικαιούταν. Αυτό, σύμφωνα με όσα καταθέτει ο ίδιος, ήταν αποτέλεσμα αδράνειας ή και δυσλειτουργίας των ελληνικών αρχών.

Το παράδοξο της διεθνούς δικαιοσύνης και της εγχώριας αδράνειας

Είναι σημαντικό να σταθούμε στο εξής σημείο: σε μεγάλες διεθνείς υποθέσεις, όπως αυτή της Novartis, τα συστήματα δικαίου και οι διεθνείς νομικές διαδικασίες λειτουργούν με διαφορετικούς ρυθμούς και κανόνες σε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Όταν ένας δικηγόρος δρα στο πλαίσιο της αμερικανικής δικαιοσύνης, συχνά η επιβράβευση έρχεται μέσω διακανονισμών (settlements) και ποσοστών από τις αποζημιώσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο κ. Σαράκης, ο οποίος όπως αναφέρθηκε, έλαβε αμοιβή και πλήρωσε φόρους στην Ελλάδα.

Με απλά λόγια, ο κ. Σαράκης έφερε χρήματα στη χώρα, τα οποία φορολογήθηκαν εδώ, ενισχύοντας έτσι την ελληνική οικονομία.. Συνεπώς, όχι μόνο δικαιούται να δηλώνει κανονικά το «πόθεν έσχες» του, αλλά και να μιλά ελεύθερα, χωρίς να τον κρίνει κανείς αρνητικά για κάτι που είναι απολύτως νόμιμο και διαφανές.

Από την άλλη πλευρά, όταν το ελληνικό κράτος είναι θύμα κακόβουλων πρακτικών, απαιτείται ενεργή και συντονισμένη διεκδίκηση. Αν δηλαδή, όπως στην περίπτωση της Novartis, υπάρχουν νομικά περιθώρια για διεκδίκηση από αμερικανικές αρχές, το ελληνικό κράτος πρέπει να ενεργοποιείται, έτσι ώστε να μην χάνονται δικαιώματα και αποζημιώσεις που ανήκουν στους Έλληνες φορολογούμενους.

Η συνάντηση στην Αίγυπτο - Η επιστροφή

Η μεγάλη διεθνής συνάντηση στην Αίγυπτο έφερε μαζί ηγέτες με κύριο θέμα την επιστροφή των ομήρων από τη Μέση Ανατολή. Η εικόνα του Τραμπ ως κεντρικής φιγούρας και ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να παρουσιάσει τη συμφωνία είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Ένα σημείο που θεωρούμε ιδιαίτερο, ωστόσο, είναι το εξής: οι όμηροι που επέστρεψαν βάσει των ανακοινώσεων ήταν άνδρες. Αυτή η λεπτομέρεια προκάλεσε τη σιωπή μεγάλων κινημάτων και οργανώσεων που κανονικά θα έπρεπε να αντιδράσουν, εφόσον υπήρχε λόγος για έμφυλη διάκριση ή ειδική μεταχείριση. Αναρωτιόμαστε αν η σιωπή αυτή είναι υποκρισία ή αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής.

Εμείς επισημαίνουμε ότι όταν κινήματα που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικά (φεμινιστικές οργανώσεις, ΜΚΟ υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οργανώσεις όπως Black Lives Matter) σιωπούν μπροστά σε προφανή ζητήματα δικαιωμάτων που αφορούν συγκεκριμένες ομάδες, τότε υπάρχει ένας λόγος καταγραφής και κριτικής. Η σιωπή αυτή δεν είναι τυχαία, είναι επιλογή. Και όταν η πολιτική και τα κινήματα λειτουργούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά, τότε η υποκρισία γίνεται φανερή.

Επιπλέον, ο Τραμπ έκανε σαφείς διαχωρισμούς, εξέφρασε προτιμήσεις και απέδωσε ευνοϊκή μεταχείριση σε εκείνους που θεωρεί συμμάχους. Στον δημόσιο διάλογο, τέτοια μηνύματα παίζουν σίγουρα ρόλο στη διαμόρφωση των συμμαχιών και της γεωπολιτικής διαπλοκής.

Η εξευτελιστικη Εικόνα Του Έλληνα Πρωθυπουργού - Το κύρος της Ελλάδας

Από τις πιο σκληρές παρατηρήσεις αφορά σαφώς την εικόνα του πρωθυπουργού της Ελλάδος, τη γλώσσα του σώματός του, τις εκφράσεις του προσώπου και η αμηχανία που φάνηκε όταν ο Τραμπ ξεχώρισε κάποιους και αποκάλυψε ότι «δεν τους συμπαθεί». Όλα αυτά, προφανώς δημιουργούν ένα έντονα αρνητικό μήνυμα.

Θυμίζουμε και την τοποθέτηση του προέδρου Τραμπ κατά την ομιλία του στον ΟΗΕ για την Ελλάδα. Το κύρος της Ελλάδας έχει εκμηδενιστεί. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο βασικός υπεύθυνος και μετά η αντιπολίτευση που έχει γίνει σαν τα μούτρα του.

Η εικόνα ενός πρωθυπουργού στο εξωτερικό αποτελεί άμεση προβολή της χώρας. Όταν ο πρωθυπουργός φαίνεται ευάλωτος, διστακτικός ή «ζητώντας θέση» στο παγκόσμιο σκηνικό, η εντύπωση που μένει στους διεθνείς συνομιλητές και στους πολίτες της χώρας είναι ότι έχουμε έναν ηγέτη “μειωμένου κύρους”. Αυτός ο παράγοντας δεν είναι απλώς εξευτελιστικός. Έχει πολιτικές και διπλωματικές συνέπειες.

Η δημόσια εικόνα επηρεάζει άμεσα την αξιοπιστία μιας χώρας στις διεθνείς συζητήσεις, την ικανότητά της να διαπραγματεύεται και την προσοχή που της δίνουν οι μεγάλοι παίκτες. Όταν ένας ηγέτης δείχνει αδύναμος ή αβέβαιος, οι σύμμαχοι και οι αντίπαλοι το αντιλαμβάνονται αμέσως, και φυσικά ενεργούν ανάλογα. Χρειάζεται λοιπόν, σοβαρή αξιολόγηση κάθε διεθνούς εμφάνισης και ξεκάθαρη στρατηγική για την αποκατάσταση του κύρους της χώρας εκεί όπου έχει κλονιστεί.

Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και ο Όψιμος Πατριωτισμός

Μία ακόμη εξέλιξη που προκαλεί συζητήσεις και έντονες αντιδράσεις εντός της χώρας είναι η απόφαση για μεταβίβαση της φροντίδας του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο στην πράξη; Μήπως το κράτος δίνει στο στρατιωτικό σύστημα περισσότερη ελευθερία κινήσεων σε συμβολικούς χώρους; Και τελικά, πρόκειται για μέτρο ασφάλειας ή για προληπτική καταστολή σε περιόδους κοινωνικής έντασης;

Η διαχείριση συμβόλων εθνικής μνήμης δεν είναι γραφειοκρατική υπόθεση! Αφορά την ιστορία μας, την υπερηφάνεια και την εμπιστοσύνη του λαού στους θεσμούς. Κοινώς αφορά όλους τους Έλληνες και όχι απλά “περαστικούς διαχειριστές” της εξουσίας.

Η Άνοδος στο Ασήμι, ο Ζελένσκι και ο Τραμπ: Το Παιχνίδι Αλλάζει

Σύμφωνα με τα δεδομένα και τις αναλύσεις που παρουσιάσαμε, ο Τραμπ επρόκειτο να συναντήσει τον Ζελένσκι στο Λευκό Οίκο και ένα σημείο της συνομιλίας αφορά την πιθανή προμήθεια πυραύλων ή άλλου οπλισμού προς την Ουκρανία.

Εδώ τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: τι σχέση έχει το ασήμι με τον οπλισμό; Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι συγκεκριμένα όπλα, όπως ορισμένα τύπου Tomahawk, χρησιμοποιούν μέταλλα σε μέρη και ηλεκτρονικά εξαρτήματα που περιλαμβάνουν ασήμι. Η προσθήκη μεγάλου αριθμού τέτοιων όπλων στην αλυσίδα παραγωγής ή στην ενεργή χρήση μπορεί να αυξήσει τη ζήτηση για ασήμι και να επιβαρύνει τις τιμές.

Εμείς προβλέπουμε ότι το ασήμι μπορεί να κινηθεί σε υψηλότερα επίπεδα, και μάλιστα ότι μια τιμή όπως τα 100 δολάρια ανά ουγγιά δεν είναι απίθανη σε ακραίο σενάριο γεωπολιτικής κρίσης και μαζικών παραδόσεων όπλων με έντονη μεταλλική ζήτηση.

Αυτή η πρόβλεψη βασίζεται σε δύο βασικές παραδοχές: α) στην αύξηση της ζήτησης μετάλλων εξαιτίας της στρατιωτικής βιομηχανίας και β) στην ευαλωτότητα της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας που αυξάνει την αίσθηση σπανιότητας.

Σε κάθε περίπτωση, η σύνδεση γεωπολιτικής έντασης και αυξημένης ζήτησης για πολύτιμα μέταλλα αποτελεί ρεαλιστικό στοιχείο ανάλυσης.

Ψηφιακά Νομίσματα, Χρυσός Και Ασήμι

Αυτό που έντονα παρατηρείται είναι ότι οι οικονομικές επιλογές και οι πολιτικές εξελίξεις συνδέονται άρρηκτα. Η μετάβαση προς ψηφιακές μορφές χρήματος συζητείται έντονα διεθνώς. Εάν το ψηφιακό χρήμα προχωρήσει, τότε η σχέση μας με τα παραδοσιακά μέσα αποθήκευσης αξίας (χρυσός, ασήμι) θα αλλάξει.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, ένα καλά διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο που περιλαμβάνει ρευστότητα, χρυσό και ασήμι, μαζί με επενδύσεις σε γνώση και πληροφόρηση, είναι πρακτική που αξίζει τον κόπο.

Πρακτικοί κανόνες που προτείνουμε

1. Μην επενδύετε αποκλειστικά με βάση συνωμοσιολογικά σενάρια, αλλά αναλύστε δικά σας δεδομένα και συμβουλευτείτε ειδικούς.

2. Διαφοροποιήστε: μικρότερο ποσοστό σε ρευστό, ένα ποσοστό σε πολύτιμα μέταλλα, και επενδύστε στην πληροφόρηση ως «πλεονέκτημα».

3. Σκεφτείτε τη ρευστότητα: σε ακραίες καταστάσεις, η δυνατότητα μετατροπής ενός αγαθού σε ρευστό είναι κρίσιμη.

Πολιτική Κριτική:

Η χώρα μας βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο. Το κύρος της Ελλάδας έχει αποδεκατιστεί. Οι συζητήσεις για μεταρρυθμίσεις, οι χειρισμοί μεγάλων υποθέσεων και η διεθνής εξευτελιστική εικόνα της κυβέρνησης επηρεάζουν αρνητικά την εμπιστοσύνη των πολιτών. Οι ηγεσίες όμως πρέπει να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και όχι ατομικά ή κομματικά συμφέροντα.

Όπου υπάρχει αδράνεια ή αποτυχία διεκδίκησης, οι πολίτες πληρώνουν το κόστος.

Επίσης, όταν πολιτικές δυνάμεις εκδιώκουν ανθρώπους που φαίνεται να προσφέρουν προστιθέμενη αξία (όπως ένας ανεξάρτητος βουλευτής που έχει εμπειρία σε διεθνείς νομικές υποθέσεις), πρέπει να ερωτηθούμε ποιοι και γιατί ωφελούνται από αυτή την εκδίωξη. Ο δημόσιος διάλογος απαιτεί ευθύτητα και διαφάνεια.

Συνοψίζοντας, ας εστιάζουμε στα εξής κρίσιμα σημεία:

• Η χώρα χρειάζεται θεσμική θωράκιση και αποτελεσματική διεκδίκηση διεθνών δικαιωμάτων, ειδικά όταν πρόκειται για αποζημιώσεις του Δημοσίου.

• Η δημόσια εικόνα ενός Ηγέτη έχει πραγματικές συνέπειες στην εξωτερική πολιτική και στην ικανότητα της χώρας να διαπραγματεύεται σε ισότιμη βάση.

• Η σύνδεση γεωπολιτικής έντασης και αυξημένης ζήτησης πολύτιμων μετάλλων είναι ρεαλιστική. Γιάυτό, καλό είναι οι πολίτες που έχουν οικονομική συναίσθηση να παρακολουθούν τα σήματα της αγοράς.

• Η άνοδος της τιμής του ασήμιου, αποτελεί σίγουρα προειδοποίηση και πρόσκληση για γνώση, για έναν πραγατικά ελεύθερο και έξυπνο πολίτη.

Τέλος, καλούμε όλους τους πολίτες να απαιτήσουν διαφάνεια, να ενημερώνονται και να συμμετέχουν ενεργά στον δημόσιο διάλογο. Η χώρα χρειάζεται ενεργούς, κριτικούς και στοχαστικούς πολίτες που δεν θα επιτρέψουν να εκπροσωπούνται από εικόνες που υποτιμούν την αξία μας ως Έλληνες.

Η ομάδα μας (Daily Show - Terry Hatziieremias) θα συνεχίσει να παρακαλουθεί, να αναλύει και να σχολιάζει τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Ενθαρρύνουμε όλους τους ενεργούς πολίτες της Ελλάδας να σχολιάζετε, να μοιράζεστε τις απόψεις σας μαζί μας, αλλά και να συμμετέχετε στην δημόσια συζήτηση για τα ζητήματα που αφορούν την πατρίδα μας.

Η πατρίδα χρειάζεται αξιοπρέπεια, ισχυρούς θεσμούς και ενεργούς πολίτες. Η εικόνα μας στο εξωτερικό αντικατοπτρίζει την εσωτερική μας δύναμη.

Ευχαριστούμε για την ανάγνωση

Σας καλούμε να παρακολουθήσετε την αντίστοιχη εκπομπή μας για πιο αναλυτικό σχολιασμό και να εγγραφείτε στα κανάλια επικοινωνίας μας για να λαμβάνετε άμεσα ενημέρωση για τις εξελίξεις. Η σωστή ενημέρωση δεν είναι πολυτέλεια, είναι αμυντικό εργαλείο στον σύγχρονο κόσμο.

Δημιούργησε την αντίληψη ότι το κράτος μπορεί να είναι ο κύριος «πάροχος» ασφάλειας και προνομίων, οδηγώντας πολλές φορές σε εξάρτηση από δημόσιες δομές και σε περιορισμό της ατομικής πρωτοβουλίας.

Στην Ελλάδα, ο σοσιαλιστικός λόγος καλλιέργησε επίσης την πεποίθηση πως η κρατική παρέμβαση μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα, γεγονός που συνέβαλε στη διαιώνιση πελατειακών σχέσεων και στην καθυστέρηση μεταρρυθμίσεων. Έτσι, ενώ ο σοσιαλισμός προέβαλε ιδανικά κοινωνικής δικαιοσύνης, στην πράξη συχνά λειτούργησε ως τροχοπέδη για την οικονομική ελευθερία και την προσωπική εξέλιξη.

Ουσιαστικά αυτό που προσπαθώ χρόνια να πω, είναι ότι ο σοσιαλισμός σας κρατάει φτωχούς και αν δεν καταλάβετε τι είδους σατανισμό κρύβει πίσω του, δεν θα καταφέρετε να πετύχετε τίποτα στη ζωή σας.

Τι μας έφερε σήμερα εδώ;

Ξεκινάμε από τα στοιχεία της Eurostat, που αποτυπώνονται σε επίσημο γράφημα, δείχνοντας τον αριθμό θετικών αποφάσεων ασύλου σε διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις: περίπου 2.500 για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, 40.625 σε κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα και 155.645 στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι απλά αριθμοί. Eίναι σαφή μηνύματα για την “αποτελεσματικότητα” των πολιτικών “ηγετών” της Μεταπολίτευσης, για τις κοινές ιδεολογικές προθέσεις τους καθώς και για τις κοινωνικές επιπτώσεις που προκύπτουν από επιλογές ασφάλειας συνόρων και μεταναστευτικής πολιτικής, διαχρονικά.

Τα δεδομένα ασύλου: αριθμοί, συμπεράσματα, επιπτώσεις

Ας εξετάσουμε τα στοιχεία πιο διεξοδικά. Ο αριθμός θετικών αποφάσεων ασύλου στην περίοδο της κυβέρνησης Μητσοτάκη φτάνει στον εντυπωσιακό αριθμό των 155.645. Αυτό από μόνο του εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την πολιτική διαχείρισης των ροών της Κυβέρνησης, τις προτεραιότητες της πολιτείας και την ικανότητα ελέγχου των συνόρων.

Όταν, ξεκάθαρα, οι πολιτικές ασύλου μετατρέπονται σε εργαλείο ιδεολογικής επιβολής ή κομματικής σκοπιμότητας, τότε οι συνέπειες είναι ολέθριες: ανεξέλεγκτες επιβαρύνσεις στο δημόσιο ταμείο, κοινωνικές τριβές που απειλούν την εθνική συνοχή, αύξηση της εγκληματικότητας και πολιτική διαφθορά.

“Government is not the solution to our problem, government is the problem.” reaganfoundation.org
“Η κυβέρνηση δεν είναι η λύση στο πρόβλημά μας, η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα.”

Ronald Reagan

Η αδιάκριτη χορήγηση ασύλου οδηγεί όχι σε λύσεις αλλά σε νέα προβλήματα. Όταν οι αριθμοί των θετικών αποφάσεων αυξάνονται από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, αποδεικνύεται ότι το ζήτημα δεν είναι απλώς μεταναστευτικό, αλλά βαθιά θεσμικό και ιδεολογικό. Πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική γραμμή της ευρωπαϊκής αριστεράς: «περισσότερες θετικές αποφάσεις ασύλου, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών για την Ελλάδα».

Η λογική του «όλοι μέσα» χωρίς σχέδιο, χωρίς έλεγχο και χωρίς όρια, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εθνική αλλοίωση, αδυναμία ένταξης και μόνιμη οικονομική επιβάρυνση.

Η Ελλάδα οφείλει πρώτα και πάνω απ’ όλα να υπερασπιστεί την εθνική της ταυτότητα, την κοινωνική της ισορροπία και το δικαίωμα των Ελλήνων να ζουν με ασφάλεια και προοπτική μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.

«Είμαι πολύ καλός σε αυτά τα ζητήματα, σας διαβεβαιώνω ότι οι χώρες πάνε στον διάολο».

Donald Trump

Σοσιαλισμός, καπιταλισμός και οι συνέπειες τους

Στο επίκεντρο της ανάλυσής μας βρίσκεται η ιδεολογική αντιπαράθεση: από τη μία πλευρά, κόμματα και πολιτικές που προκρίνουν παθητικές ή πελατειακές πρακτικές, από την άλλη, η πρόταση για έναν παραγωγικό και υγιή καπιταλισμό που θέλει να δώσει κίνητρα στην εργασία, την παραγωγή και την επιχειρηματικότητα.

Οι πολιτικές που νομιμοποιούν αέναη επιδοματική λογική (σοσιαλιστικά καθεστώτα) και πελατειακές σχέσεις δημιουργούν μακροπρόθεσμα κοινωνική εξάρτηση, περισσότερο κρατισμό και συρρικνώνουν την παραγωγική βάση της χώρας.

Η κριτική μας στοχεύει ξεκάθαρα σε βασικές “χρόνιες πληγές” για την Ελλάδα:

• Στην αδυναμία των υφιστάμενων και παρελθοντικών πολιτικών να δημιουργήσουν βιώσιμες θέσεις εργασίας και να ενθαρρύνουν την παραγωγή.

• Στην εκτεταμένη “πελατειακή κουλτούρα” που υπονομεύει την αξιοκρατία και την αποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα.

• Στην έλλειψη στρατηγικής για την αντιμετώπιση των δημογραφικών προκλήσεων και την ενίσχυση της Ελληνικής Οικογένειας.

Επιπλέον, υποστηρίζουμε ότι ένας υγιής καπιταλισμός, με σαφείς κανόνες και ισχυρούς θεσμούς, δίνει δυνατότητες στους εργαζόμενους να κερδίσουν περισσότερο μέσω της παραγωγικής δουλειάς και όχι μέσω μιας επιδοματικής κρατικής διανομής. (Σοσιαλισμός) Αυτό πρακτικά σημαίνει: προτεραιότητα στη δημιουργία αξίας και στην ανταμοιβή της προσπάθειας. (Υγιής Καπιταλισμός)

Τεχνοκρατικός Σοσιαλισμός και αποτυχία των Κρατών

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η πρόεδρος της, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, βρίσκονται στο μικροσκόπιο. Μεγαλόπνοες εξαγγελίες, όπως η στρατηγική για την τεχνητή νοημοσύνη, παρουσιάζονται ως λύσεις του μέλλοντος, την ώρα που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες πιέζονται από ακρίβεια, ανεργία και μεταναστευτικές ροές. Η Επιτροπή μοιάζει όλο και περισσότερο με μια αποκομμένη τεχνοκρατική ελίτ, που προβάλλει “βιτρίνες σωτηρίας” αντί να αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα των Ευρωπαίων πολιτών.

Όταν κυβερνητικοί και ευρωπαϊκοί τεχνοκράτες επιμένουν ότι μπορούν να “ανταγωνιστούν” μεγαθήρια της Αμερικής στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης χωρίς να έχουν το αντίστοιχο οικοσύστημα (επενδύσεις, κεφάλαια ρίσκου, δυναμική startup σκηνή και την ευελιξία του ιδιωτικού τομέα), τότε η ρητορική αποτυγχάνει και πέφτει στο κένο.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την τεχνολογική δυναμική των ΗΠΑ με γραφειοκρατικές λύσεις».

Παράλληλα, υπάρχουν σοβαρές κατηγορίες και επικρίσεις σχετικά με διαχείριση θεμάτων δημόσιας υγείας και εμβολίων που έχουν στιγματίσει τις δημόσιες αρχές. Η πίστη των πολιτών στον θεσμό κλονίζεται όταν υπεραπλουστεύονται σύνθετα προβλήματα και όταν οι απαντήσεις μοιάζουν περισσότερο επικοινωνιακές, παρά αποτελεσματικές.

Τεχνητή Νοημοσύνη: μπορεί η Ε.Ε. να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ;

Ο κόσμος της AI σήμερα κυριαρχείται από μεγάλες αμερικανικές και αμερικανο-συνδεδεμένες εταιρείες: OpenAI (ChatGPT), Google, Meta, Microsoft και νεότερες πρωτοβουλίες όπως το xAI του Έλον Μασκ. Αυτές οι οντότητες έχουν συγκεντρώσει τεράστια κεφάλαια, δεδομένα και υπολογιστική ισχύ, παράγοντες καθοριστικοί για την ανάπτυξη καινοτόμων μοντέλων.

Η Ευρώπη διαθέτει εξαιρετικά πανεπιστήμια και ερευνητικό δυναμικό, αλλά αντιμετωπίζει ορισμένα πολύ βασικά προβλήματα:

1. Έλλειψη συγκεντρωμένων επενδύσεων σε ίδια κλίμακα και ρυθμό με τις ΗΠΑ.

2. Περιορισμένη κουλτούρα επιχειρηματικού ρίσκου και ευκολίας κτήσης χρηματοδότησης για startups.

3. Ρυθμιστικά πλαίσια που, αν και απαραίτητα για προστασία, πολλές φορές καθυστερούν την καινοτομία.

4. Έλλειψη ενιαίας, πανευρωπαϊκής στρατηγικής για την παροχή υπολογιστικών πόρων και υποδομών υψηλής κλίμακας.

Επομένως, όταν η ευρωπαϊκή ηγεσία εξαγγέλλει στρατηγικές “ανταγωνισμού” χωρίς να συνοδεύει αυτές τις ανακοινώσεις με συγκεκριμένα, άμεσα επενδυτικά εργαλεία και θεσμικές μεταρρυθμίσεις, η υπόσχεση μοιάζει περισσότερο με ρητορική παρά με ρεαλιστική πολιτική.

Γερμανία: Δεν έχουν χρήματα για συντάξεις λέει ο Καγκελάριος

Μία από τις πιο ανησυχητικές ειδήσεις αφορά την πρόταση για σημαντική αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης και στη Γερμανία , όπου προτάθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης να αυξηθεί έως και τα 73 έτη, ως απάντηση στην κλιμακούμενη πίεση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Με μέση προσδόκιμη ζωή περίπου 81,2 έτη στη Γερμανία το 2023, αυτό σημαίνει ότι ο μέσος πολίτης θα εργάζεται σχεδόν έως τα 90% της ζωής του.

Για εμάς, αυτό το παράδειγμα εγείρει συναφείς κινδύνους για την Ελλάδα. Η χώρα μας μαστίζεται από δημογραφική συρρίκνωση, φυγή νέων, υψηλή ανεργία και ένα σύστημα συντάξεων που εν έτει 2030 θα βρεθεί υπό ασφυκτική πίεση. Οι μνημονιακές υποχρεώσεις, τα υπέρογκα χρέη και οι επιπτώσεις των προηγούμενων επιλογών πολιτικής στην Ελλάδα σημαίνουν ότι οι πληρωτές του μέλλοντος θα κληθούν να πληρώσουν πολύ περισσότερο, οικογένειες, παραγωγικοί πολίτες και μελλοντικοί φορολογούμενοι.

Η μακροχρόνια λύση λοιπόν, δεν μπορεί να είναι η επιβολή υψηλότερης ηλικίας συνταξιοδότησης. Χρειάζεται στρατηγική που περιλαμβάνει πολιτικές οικογενειακής ενίσχυσης, μέτρα για την αύξηση της γονιμότητας, ενίσχυση της απασχόλησης, αυξήσεις στην παραγωγικότητα και βιώσιμη δημοσιονομική διαχείριση.

Ελλάδα: Πελατειακό κράτος και Νεποτισμός

Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε ένα σύστημα που μοιάζει με κλειστό κύκλο συμφερόντων και πολιτικών οικογενειών: το πολιτικό προσωπικό αλλάζει ονόματα, Πασόκ, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι πρακτικές συνεχίζουν να κινούνται στο ίδιο μοτίβο. Η πελατειακή λογική, οι προστατευμένες ομάδες και η ανοχή στην αναποτελεσματικότητα έχουν κόστος: σε επενδύσεις, σε εμπιστοσύνη, σε κοινωνική συνοχή.

Αν όμως η πατρίδα μας θέλει να προχωρήσει, χρειάζεται ριζικές μεταρρυθμίσεις που να απελευθερώσουν την παραγωγική δυναμική των πολιτών. Αυτό συνεπάγεται:

• Δραστική μείωση της γραφειοκρατίας και απλοποίηση αδειών και διαδικασιών για επιχειρήσεις.

• Στόχευση στην εκπαίδευση και τη σύνδεσή της με την αγορά εργασίας.

• Κατάργηση πελατειακών πρακτικών και εμπέδωση αξιοκρατικών κανόνων στις δημόσιες προσλήψεις.

• Δημιουργία ισχυρών κινήτρων για επενδύσεις και καινοτομία.

Όλα τα παραπάνω αποτυπώνουν έναν εθνικό υγιή καπιταλισμό που θα τιμήσει την παραγωγή και την εργασία, που θα ενισχύσει την κοινωνική κινητικότητα και που θα βάλει τέλος στην πρακτική να επιχορηγείται μια μικρή ελίτ εις βάρος της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. Μόνο έτσι μπορεί να τελειώσει ο νεποτισμός, να σπάσει ο φαύλος κύκλος των πελατειακών σχέσεων και να μπει η Ελλάδα σε μια νέα εποχή, όπου η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν θα είναι απλά συνθήματα, αλλά πραγματικότητα.

Σήμα κινδύνου από την Ευρώπη

Το μήνυμα που προκύπτει από την ανάλυσή μας είναι σαφές: οι πεπαλαιωμένες, πελατειακές και ανεπαρκείς πολιτικές που υποσκάπτουν το κράτος δικαίου και την παραγωγική οικονομία πρέπει να αντικατασταθούν από ρεαλιστικές, παραγωγικές και κοινωνικά δίκαιες λύσεις.

Ως ομάδα που παρακολουθεί και αναλύει την πολιτική σκηνή καθημερινά μέσω του Daily Show του Terry Hatziieremias, καλούμε κάθε ενεργό πολίτη να αξιολογήσει σωστά τα δεδομένα. Η Ελλάδα χρειάζεται ριζικές μεταρρυθμίσεις και πολιτική κάθαρση.

Από την άλλη, οι Ευρωπαίοι ηγέτες οφείλουν να σταματήσουν την επικοινωνιακή διαχείριση και να ενισχύσουν τη θεσμική ικανότητα της Ευρώπης να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Διαφορετικά, η πορεία της είναι προδιαγεγραμμένη.

Σήμερα σχολιάζουμε και αναλύουμε τις δηλώσεις της κ. Λάουρα Κοβέσι, της επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Γραφείου Εισαγγελέα, κατά την πρόσφατη επίσκεψη της στη χώρα μας. Δεν είναι απλά τυπικές δηλώσεις, αλλά θέτουν σοβαρά ερωτήματα για το πού οδεύει η χώρα μας και πώς λειτουργεί η δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Σκοπός μας εδώ δεν είναι να κάνουμε “ρεπορτάζ”, αλλά να δούμε καθαρά τι σημαίνουν αυτά που είπε, να τα βάλουμε σε ένα πλαίσιο και να ανοίξουμε κουβέντα για το ποια θα μπορούσαν να είναι τα επόμενα βήματα αν θέλουμε πραγματικά να υπερασπιστούμε τη νομιμότητα και τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας.

Λάουρα Κοβέσι: Η επίσκεψη που τάραξε τα νερά των πολιτικών απατεώνων

Τις τελευταίες μέρες, η παρουσία μίας εισαγγελικής αρχής με ευρωπαϊκή αρμοδιότητα στην Αθήνα έχει προκαλέσει αναταράξεις στο πολιτικό και θεσμικό σκηνικό. Η κα Κοβέσι ήρθε όχι ως φιλοξενούμενη ή ως απλός επισκέπτης, αλλά με σαφή ρόλο: εκπροσωπεί μια ανεξάρτητη ευρωπαϊκή Αρχή, το Ευρωπαϊκό Γραφείο Εισαγγελέα, που έχει ως αποστολή την δίωξη εγκλημάτων που πλήττουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εγκλήματα διαφθοράς, απάτες σε ευρωπαϊκά κονδύλια, απάτες ΦΠΑ και συναφή οικονομικά εγκλήματα.

Η στάση της και οι δηλώσεις της δεν ήταν καθόλου ήπιες. Μίλησε για “corruption kills” - “η διαφθορά σκοτώνει” - και για την ανάγκη μεταρρύθμισης θεσμικών κενών στην Ελλάδα, όπως αυτό του περιβόητου αρ.86, τα οποία επιτρέπουν την ατιμωρησία υψηλόβαθμων πολιτικών προσώπων. Όταν ένα άτομο με διεθνή και ανεξάρτητη εντολή το λέει αυτό σε δημόσιο βήμα στην Αθήνα, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε ως Έλληνες και να σκεφτούμε βαθύτερα το πώς έχουμε φτάσει ως εδώ.

Ηχηρή παρέμβαση Λάουρας Κοβέσι: Όσα δεν λένε τα ΜΜΕ

Από την ομιλία και την συνέντευξη Τύπου προκύπτουν ορισμένα μη διαπραγματεύσιμα σημεία, τα οποία επιβάλλεται να αναλυθούν:

• Η φράση «η διαφθορά σκοτώνει» ως άμεση αιτία θανάτου σε τραγωδίες, όπως η υπόθεση των Τεμπών, όπου κατά την Ευρωπαία Εισαγγελέα διαμορφώθηκαν συνθήκες που οδήγησαν σε απώλεια ανθρώπινων ζωών εξαιτίας καθυστερήσεων, κακών επιλογών και διαχειριστικής ανεπάρκειας που έχουν οικονομικές ρίζες.

• Η επισήμανση ότι η ελληνική συνταγματική διάταξη, το Άρθρο 86, το οποίο εμποδίζει ή περιορίζει την αποτελεσματική έρευνα των υποθέσεων σε βάθος, δημιουργώντας πρακτικά «ασφαλείς ζώνες» για υπουργούς και υψηλόβαθμους λειτουργούς.

• Η αναφορά στο ΟΠΕΚΕΠΕ, ως σύμβολο διαφθοράς, νεποτισμού και κομματισμού, ένα ακρωνύμιο που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει ένα ευρύτερο φαινόμενο κακοδιαχείρισης και πελατειακών σχέσεων, στην Ελλάδα.

• Η προειδοποίηση του Ευρωπαϊκού Γραφείου Εισαγγελέα ότι θα παραμείνει και θα ενεργεί στην Ελλάδα παρά τις πιέσεις και τις απόπειρες εκφοβισμού.

Άρθρο 86: Η ντροπή του Συντάγματος που νομιμοποιεί τη διαφθορά

Το Άρθρο 86 δεν είναι απλώς ένα «νομικό κείμενο». Είναι η σφραγίδα της διαπλοκής μέσα στο ίδιο το Ελληνικό Σύνταγμα.

Το πρόβλημα με το Άρθρο 86 δεν είναι ενός κόμματος, είναι όλου του πολιτικού συστήματος. Δεν το έφερε προς ψήφιση μόνο ο Ευάγγελος Βενιζέλος το 2001, το ΠΑΣΟΚ το πέρασε, η Νέα Δημοκρατία το στήριξε και το κράτησε, κι όταν ήρθε η Αριστερά στην εξουσία, ούτε που το άγγιξε. Το πρόβλημα, λοιπόν είναι διακομματικό και διαχρονικό.

Τι λέει το συγκεκριμένο περιβόητο αρ. 86; Ότι οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί πρακτικά δεν δικάζονται ποτέ. Ότι τα σκάνδαλα θάβονται και ότι τα εγκλήματα παραγράφονται σε χρόνο ρεκόρ. Έτσι, οι πολιτικοί παίζουν με τις ζωές μας χωρίς συνέπειες, γνωρίζοντας πως το Σύνταγμα τους καλύπτει.

Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, όμως. Αυτό είναι θεσμοθετημένη ατιμωρησία. Είναι το εργαλείο που κάνει τον Έλληνα να νιώθει κορόιδο, να χάνει την πίστη του στους θεσμούς και τελικά να παραδίδεται στην απάθεια.

Αν δεν καταργηθεί αυτό το άρθρο, δεν θα υπάρξει ποτέ πραγματική κάθαρση.

Αν δεν απαιτήσουμε, ως Έλληνες να φύγει αυτή η ντροπή από το Σύνταγμα, τίποτα δεν θα αλλάξει. Η διαφθορά θα συνεχίσει να ζει με ασυλία, και οι Έλληνες θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε το τίμημα.

Ή θα το κόψουμε τώρα, ή θα μείνουμε για πάντα στο ίδιο βούρκο.

Αντιμεταρρυθμιστικές δικαιολογίες και παρερμηνείες

Ακούμε επίσης, από κάποιους το ίδιο παραμύθι ξανά και ξανά: «οι υπουργοί χρειάζονται προστασία από συκοφαντικές αγωγές» ή «χωρίς το Άρθρο 86 δεν θα λειτουργεί η κυβέρνηση». Αυτά, φυσικά είναι είτε “πληρωμένες τοποθέτησεις” ή φτηνές δικαιολογίες.

Προστασία, κύριοι, δεν σημαίνει ασυλία. Άλλο είναι η πολιτική αντιπαράθεση, άλλο η ποινική ευθύνη. Κανένας δεν δικαιούται να στέκεται πάνω από τον Νόμο. Όταν το Σύνταγμα φτιάχνει «άβατα» ατιμωρησίας για πολιτικά υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, δεν προστατεύει τη Δημοκρατία, την ακυρώνει.

Και το χειρότερο; Αυτή την ασυλία τη θέσπισαν οι ίδιοι που ωφελούνται από αυτήν. Έφτιαξαν νόμους για να φυλάγονται μεταξύ τους. Αυτό δεν είναι Δημοκρατία. Είναι καθεστώς αυτοπροστασίας και σήψης.

Ας μιλάμε μόνο για Λογοδοσία. Όσο δεν υπάρχει, όλο το σύστημα σαπίζει. Και αν δεν απαιτήσουμε εμείς οι πολίτες λογοδοσία, δεν θα τη φέρει κανένας άλλος.

ΟΠΕΚΕΠΕ - Πως έγινε από ακρωνύμιο, σύμβολο σήψης και καθρέφτης της “πελατειακής Ελλάδας”

Στην συνέντευξη Τύπου, η κα Κοβέσι τοποθετήθηκε αιχμηρά και δεν μάσησε τα λόγια της για την κλοπή Ευρωπαϊκών κονδυλίων από τη χώρα μας. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια, αλλά ένας καθρέφτης της δύστυχης ελληνικής πραγματικότητας: Corruption (Διαφθορά), Nepotism (Νεποτισμός), Partisanship (Κομματισμός/Παραγοντισμός). Ένα ακρωνύμιο που αντί να παραπέμπει σε σοβαρό θεσμό, αποτυπώνει το πώς “υπολειτουργεί” ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας.

Δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά. Μιλάμε για έναν μηχανισμό αναπαραγωγής της εξουσίας: θέσεις που δίνονται ως ρουσφέτια, συμβόλαια που μοιράζονται σε «ημέτερους», χρήμα που ρέει για να εξασφαλίζει ψήφους και εξαρτήσεις. Ένα κύκλωμα που τρέφεται από το δημόσιο χρήμα και το γυρνάει πίσω σε πολιτική ισχύ.

Τέμπη - Όταν η διαφθορά σκοτώνει

Η Κοβέσι τόλμησε να πει το αυτονόητο που οι Έλληνες το γνωρίζουν πολύ καλά, αλλά κανείς δεν τολμά να παραδεχτεί: η διαφθορά δεν είναι απλώς ανήθικη, είναι θανατηφόρα.

Η τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα της αδιαφάνειας, της καθυστέρησης έργων, της επιλογής αναδόχων με κριτήριο τις γνωριμίες αντί της επάρκειας. Αν οι διαδικασίες ήταν καθαρές, αν τα κονδύλια έπεφταν εκεί που έπρεπε, ίσως δε θα θρηνούσαμε τόσους νέους ανθρώπους.

Η κα Κοβέσι δεν περιοριορίστηκε μόνο στα Τέμπη. Η αναφορά της σε απάτες ΦΠΑ, σε κακοδιαχείριση κονδυλίων ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και άλλα σκάνδαλα καταδεικνύει ότι το φάσμα των υποθέσεων που πλήττουν το δημόσιο χρήμα και την ασφάλεια των πολιτών στην Ελλάδα, είναι ευρύ.

Αντιδράσεις: Κυβέρνηση, τρολ και η “σιωπή των θεσμών”

Οι αντιδράσεις στο δημόσιο λόγο ήταν όσο προβλέψιμες, τόσο και αποκαλυπτικές. Από τη μία είχαμε προσπάθειες απαξίωσης της Ευρωπαίας Εισαγγελέα, από την άλλη την κλασική τακτική: «δεν είπε ακριβώς αυτά» και μια στρατηγική σιωπής που ξεγυμνώνει τη γύμνια του πολιτικού συστήματος.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης έσπευσε να μιλήσει για «καλή συνεργασία» με την Κοβέσι, σαν να ήθελε να κλείσει το θέμα εσπευσμένα και τυπικά. Στο μεταξύ, “τρολ” και πρόσωπα του δημόσιου λόγου εμφανίστηκαν στα κοινωνικά δίκτυα για να θολώσουν τα νερά, να σπείρουν αμφιβολία και να γυρίσουν τη συζήτηση αλλού. Μιλάμε σαφώς για οργανωμένες, πολλές φορές και πληρωμένες επιθέσεις.

Και μέσα σε όλα, ο Μάκης ο Βορίδης. Με τον γνωστό κυνισμό του, επέλεξε να υποβαθμίσει τις καταγγελίες με το γελοίο «πείτε μου για ΠΑΟ, Ολυμπιακό». Πρόκειται για φτηνό αποπροσανατολισμό: αντί να απαντήσει στην ουσία, πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα. Αυτό δεν είναι μόνο θράσος... είναι η επιτομή της πολιτικής “υποκουλτούρας” που μας έφερε ως εδώ: καμία ανάληψη ευθύνης, καμία παραδοχή λαθών, καμία πρόθεση κάθαρσης.

Τι απαιτούμε και τι προτείνουμε ως Συντηρητικοί

Εμείς δεν μένουμε μόνο στην καταγραφή της καταγγελίας. Προτείνουμε συγκεκριμένα μέτρα και καλούμε τους Έλληνες σε εγρήγορση:

1. Άμεση κατάργηση του Άρθρου 86

Το άρθρο-ασπίδα που δημιούργησε η πολιτική ελίτ πρέπει να φύγει. Θέλουμε ένα Σύνταγμα που προστατεύει τον πολίτη, όχι τους κλέφτες και τους απατεώνες της πολιτικής. Κανένας υπουργός και κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να στέκεται υπεράνω του Νόμου.

2. Δικαιοσύνη πραγματικά ανεξάρτητη

Τέρμα στις παρεμβάσεις, τέρμα στα τηλέφωνα από υπουργικά γραφεία. Οι εισαγγελείς και οι δικαστές πρέπει να έχουν όλα τα μέσα και την ελευθερία να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς φόβο και χωρίς εξαρτήσεις.

3. Διαφάνεια παντού

Κάθε έργο, κάθε δημόσια σύμβαση, κάθε ευρώ που βγαίνει από την τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου πρέπει να είναι καθαρό και ελεγχόμενο. Δεν θα ανεχτούμε ξανά «δουλειές με γνωριμίες» ή έργα που γίνονται για να τα τσεπώνουν οι λίγοι.

4. Οι πολίτες στο επίκεντρο

Δεν αλλάζει τίποτα αν μείνουμε θεατές. Καλούμε τους Έλληνες να συμμετέχουν, να πιέζουν, να οργανώνονται και να ψηφίζουν με συνείδηση. Μόνο έτσι θα αλλάξουμε το σάπιο καθεστώς από μέσα.

5. Συνεργασία με την Ευρώπη όταν χρειάζεται

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι η μαύρη τρύπα της Ευρώπης. Όπου η διαφθορά ακουμπά ευρωπαϊκά κονδύλια, θα συνεργαστούμε με την Κοβέσι και το Ευρωπαϊκό Γραφείο Εισαγγελέα για να φτάνει η δικαιοσύνη μέχρι τέλους και να επέλθει επιτέλους κάθαρση στη Χώρα, τόσο σε Δικαιοσύνη και σε Θεσμούς, όσο και στο πολιτικό κατεστημένο.

Πρακτικά βήματα για τον Έλληνα πολίτη

• Ενημερώσου. Μην αφήνεις την προπαγάνδα και τα τρολ να σου θολώνουν την αλήθεια.

• Πάρε θέση. Μην επιτρέπεις στους ίδιους που μας έφεραν εδώ να συνεχίζουν ανενόχλητοι.

• Στήριξε πρωτοβουλίες που ζητούν κάθαρση και αλλαγή.

• Χρησιμοποίησε την ψήφο σου ως όπλο. Είναι το μόνο που φοβούνται πραγματικά.

Στο σημερινό επεισόδιο του “Daily Show” αναλύουμε το “αδιευκρίνιστο” Πόθεν Έσχες της κ. Λατινοπούλου, καθώς και τις αμφιβολίες για το εκλογικό αποτέλεσμα στη Μολδαβίας και τις σοβαρές υπόνοιες που υπάρχουν για νοθεία, χρηματοδοτήσεις και επικίνδυνους πειραματισμούς με την επιστολική και την ηλεκτρονική ψήφο.

Ενώ, λοιπόν, στη Μολδαβία κορυφώνονται οι ενδείξεις εκλογικών προβλημάτων: βίντεο που δείχνουν κουτιά ψήφων «γεμάτα» μόλις άνοιξαν, κάλπες που αντικαθίστανται ή πετάγονται ξαφνικά και μία κυβερνητική ιστοσελίδα της εκλογικής επιτροπής που υπέστη κυβερνοεπίθεση, στην Ελλάδα, η συμπεριφορά και οι δηλώσεις κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών δείχνουν μία έλλειψη αυτοκριτικής και μία προετοιμασία για πολιτικά σενάρια συμμαχιών που θα έπρεπε να μας ανησυχούν.

Θα αναλύσουμε τα αδιάσειστα και ασαφή σημεία, τις πολιτικές δηλώσεις που έγιναν, κυρίως από τον Πρωθυπουργό και τον κ. Αδωνι Γεωργιάδη, και θα εξηγήσουμε γιατί ζητάμε άμεσες απαντήσεις και διαφάνεια από τους θεσμούς και τα μέσα ενημέρωσης.

Νοθεία στις εκλογές στη Μολδαβία;

Η πρώτη σημαντική ένδειξη είναι η αναφορά ότι «οι κάλπες ήταν γεμάτες μόλις άνοιξαν». Αυτό σημαίνει ότι αλλοιώθηκαν πρωτογενείς εκλογικοί χώροι ή ότι αντικαταστάθηκαν ψηφοδέλτια πριν από την ώρα της κάλπης. Συμπληρωματικά, κυκλοφόρησαν βίντεο α) με ψηφοδέλτια που δεν τοποθετούνται στην κάλπη αλλά πετιούνται σε κάδο, β) με ψηφοδέλτια που καίγονται, γ) άτομα που επιδείκνυαν αριθμούς ψηφοδελτίων και έλεγχαν τι μένει στα κουτιά. Αυτές οι εικόνες είναι σαφέστατη απόδειξη ότι κάποιοι ενήργησαν σκοπίμως για να παραχαράξουν την έκφραση της λαϊκής βούλησης.

Επιπροσθέτως, υπήρξε μαρτυρία για άτομα που ταξίδεψαν οργανωμένα για να ψηφίσουν και που, σύμφωνα με τα βίντεο, είδαν την ψήφο τους να αφαιρείται αν δεν ήταν «η κατάλληλη». Όλα αυτά δεν είναι απλές φήμες, λοιπόν. Πράξεις που κατέγραψαν κάμερες και που έκαναν τον γύρο των κοινωνικών δικτύων στη Μολδαβία, δυστυχώς τα επιβεβαιώνουν.

Επιπλέον, η ιστοσελίδα της Μολδαβικής εκλογικής επιτροπής δέχθηκε επίθεση hacking, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα για την ακεραιότητα της μετάδοσης αποτελεσμάτων. Υπάρχει βάσιμη υποψία ότι κάποιος ή κάποιοι προσπάθησαν να ελέγξουν τη δημόσια εικόνα του εκλογικού αποτελέσματος με ψηφιακά μέσα.

Το τελικό αποτέλεσμα που δημοσιοποιήθηκε ήταν περίπου 50,2% για το φιλοευρωπαϊκό κόμμα της Μαίας Σάντου (Action and Solidarity Party), το οποίο όμως φαίνεται υπερβολικά υψηλό για μία χώρα με ισχυρά κατακερματισμένους πολιτικούς πόλους και έντονες επιρροές από φιλορωσικές δυνάμεις. Αυτό το 50,2% μας φαίνεται «εξωπραγματικό» με την έννοια ότι θυμίζει παρόμοια στατιστικά που προκαλούν υποψίες, όπως το κρίσιμο 41% που είχε επιτρέψει στη Νέα Δημοκρατία να κυβερνήσει “με πλειοψηφία” στην Ελλάδα.

Από την άλλη, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κυριάκος Μητσοτάκης, δήλωσε θερμά συγχαρητήρια προς τη Μαία Σάντου και το αξιοπερίεργο αυτό αποτέλεσμα.

Η χειρονομία του Κυριάκου Μητσοτάκη γίνεται ενώ η αξιοπιστία των εκλογών στη Μολδαβία είναι μετέωρη και επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και το ελληνικό πολιτικό τοπίο δεν είναι καθαρό. Η σύγκριση με τα προβλήματα της διαχείρισης επιστολικών ψήφων, καθώς και ιστορίες για “ενισχύσεις μικρών κομμάτων”, μας κάνει να βλέπουμε τέτοια «συγχαρητήρια» με τεράστιο προβληματισμό και στην Ελλάδα.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης και το αφήγημα του χάους

Σε συνέντευξή του, ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης προειδοποίησε πως η πτώση του κ. Μητσοτάκη θα φέρει «χάος»: δραματικές συνέπειες, κοινωνικές κρίσεις, μετανάστευση, οικονομική καταστροφή. Θαρρείς και στα τόσα χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, όλα πήγαιναν “ρολόι”.

Σαφώς, η εκ του πονηρού αυτή ρητορική είναι κλασική τεχνική αποτροπής πολιτικών αλλαγών με τον εκφοβισμό των πολιτών.

Να θυμίσουμε όμως στον κ. Γεωργιάδη ότι ο πολίτης είναι «το αφεντικό» της δημοκρατίας και πρέπει να του λέμε την αλήθεια πάντα, αποφεύγοντας τρομολαγνικά σενάρια που αποσκοπούν στην υπονόμευση της Δημοκρατίας ή στην ενίσχυση «ειδικών» μορφών εξουσίας.

“Παράνομη” η Φωνή Λογικής; - Πόθεν Έσχες και σκιώδεις χρηματοδοτήσεις

Από την αρχή της εμφάνισης του κόμματος «Φωνή Λογικής» υπάρχουν σαφείς αντιφάσεις και νομικά ερωτήματα. Το 2024, και μετά από σοβαρές καταγγελίες, με εισαγγελλική παρέμβαση στη διαδικασία της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος, εντοπίστηκαν πλαστές υπογραφές. Πρώην στελέχη του κόμματος μίλησαν για μεταφορές «μαύρου χρήματος» σε σακούλες και εφημερίδες, πρακτικές που αν ισχύουν αποτελούν ποινικά αδικήματα.

Το Πόθεν Έσχες της προέδρου του κόμματος Αφροδίτης Λατινοπούλου, προκαλεί επίσης σοβαρά ερωτήματα, ενώ το κόστος της προεκλογικής εκστρατείας και της παρουσίας της στα Μέσα υπερβαίνει κατά πολύ το ποσό των 3.000 ευρώ που έχει δηλωθεί. Πώς πληρώθηκαν τα τηλεοπτικά σποτ; Πώς καλύφθηκαν τα ταξίδια και οι διοργανώσεις; Ποιος χρηματοδότησε την προβολή της σε μεγάλα κανάλια;

Δεν πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας, φυσικά, αλλά για δημοσιονομική διαφάνεια. Ειδικά όταν μικρά κόμματα εμφανίζουν αδικαιολόγητη τηλεοπτική κάλυψη πριν τις εκλογές, επιβάλλεται να διερευνηθούν τα οικονομικά τους και οι συμφωνίες με μέσα ενημέρωσης.

Πόθεν Έσχες... Τηλεοπτικό “Θαύμα” - “Πόθεν” η τόση προβολή προεκλογικά κ. Λατινοπούλου;

Παραμένει αδιευκρίνιστο πώς ένα κόμμα με τόσο περιορισμένο Πόθεν Έσχες της Προέδρου του, κατάφερε να απολαμβάνει τόσο εκτεταμένη τηλεοπτική προβολή, προεκλογικά. Η αναντιστοιχία ανάμεσα στο μικρό Πόθεν Έσχες της κ. Λατινοπούλου και στην υπερπροβολή εγείρει σοβαρά ερωτήματα διαφάνεις και ισότητας στην ενημέρωση και στη Δημοκρατία μας. Η ανισσοροπία δεν είναι σύμπτωση, αλλά ζήτημα θεσμικό και η κοινωνία δικαιούται απαντήσεις. Ποιός πλήρωσε τον ακριβό τηλεοπτικό χρόνο της κ. Λατινοπούλου και με ποιά κριτήρια δόθηκε, εν αντιθέσει με άλλα μικρά κόμματα;

Σε αυτο το σημείο, επιβάλλεται να θυμηθούμε και το γεγονός πως η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, προεκλογικά, επινόησε και ψήφισε διατάξεις για παράβολα που δυσκόλεψαν την παρουσία μικρών κομμάτων στις Ευρωεκλογές, όπως το υπέρογκο παράβολο των 20.000 ευρώ, που όφειλαν να καταβάλλουν πολιτικές ομάδες για να εμφανιστούν στο Ευρωψηφοδέλτιο. Για κόμματα με περιορισμένους πόρους, αυτή η διάταξη λειτούργησε ως φίλτρο αποκλεισμού, αλλά ταυτόχρονα άφηνε χώρο σε «χορηγούς» που επιβάλλουν πολιτική εξάρτηση.

Στην πράξη λοιπόν, γεννώνται σοβαρά ερωτήματα για το πώς κόμματα με τόσο περιορισμένο “Πόθεν Έσχες”, όπως η Φωνή Λογικής της κ. Λατινοπούλου, εξασφάλισαν τόσο τη συμμετοχή, αλλά και την υπερπροβολή τους.

Ψηφιακή Ελευθερία ή Ψηφιακή Φυλακή;

Ένα από τα πιο ανησυχητικά ζητήματα είναι η προσπάθεια νομιμοποίησης της ψηφιακής ταυτότητας, αλλά και και της ψηφοφορίας μέσω επιστολικής ή και ηλεκτρονικής ψήφου σε εθνικό επίπεδο. Οι Ευρωεκλογές και άλλες εκλογικές διαδικασίες έχουν ήδη δείξει ότι η επιστολική ψήφος δημιουργεί ξεκάθαρα εκλογικές ανωμαλίες και ευπάθειες.

Η ψηφιακή ψήφος χωρίς πλήρη διαφάνεια, ανεξάρτητο έλεγχο και ασφαλείς, ανεξάρτητες υποδομές είναι πρόσφορο έδαφος για παραβιάσεις. Η εμπειρία των ψηφιακών συστημάτων σε άλλες χώρες απέδειξε ότι ακόμα και όταν δεν υπάρχει πρόθεση χειραγώγησης, τα συστήματα μπορούν να είναι ευπαθή σε επιθέσεις, λάθη και παραμορφώσεις.

Τι πρέπει να απαιτήσουμε ως πολίτες: Συγκεκριμένα μέτρα διαφάνειας

• Δημόσιος έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων: Αποκάλυψη χορηγιών, δανεισμών και συναλλαγών με τρίτους.

• Ανεξάρτητη διεθνής επιτροπή ελέγχου εκλογών: Ειδικά σε χώρες ή περιπτώσεις με ενδείξεις παρατυπιών.

• Διαφάνεια στον τηλεοπτικό χρόνο: Ο χρόνος προβολής να ανταποκρίνεται σε αντικειμενικά κριτήρια και να ανακοινώνονται τα οικονομικά αντίτιμα.

• Ρητορική μη εκφοβισμού: Οι δημόσιοι λειτουργοί να αποφεύγουν τον εκφοβισμό ως μέθοδο διατήρησης εξουσίας.

• Σταθερές διαδικασίες για ψηφιακή/επιστολική ψήφο: Πλήρης δοκιμή, διεθνής πιστοποίηση, και δυνατότητα χειροκίνητου ελέγχου.

• Άμεση διερεύνηση των καταγγελιών για πλαστές ιδρυτικές υπογραφές: Ποινικές ευθύνες αν αποδειχθούν.

Γιατί δεν αρκεί μόνο η κριτική: Η πρότασή μας για πολιτική αλλαγή

Στην ουσία, δεν αρκεί να καταγγέλλουμε και να φοβόμαστε. Πρέπει να προτείνουμε και να οργανώνουμε. Εμείς, στο κόμμα “ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ” πιστεύουμε σε μία Ελλάδα με λιγότερο κρατικό παρεμβατισμό και άρα περισσότερη ελευθερία, λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους όπου δεν αποτελούν «μέσο εξουσίας» αλλά λειτουργούν με αξιοκρατία. Θέλουμε μια δημόσια διοίκηση που λειτουργεί με διαφάνεια και αποτελεσματικότητα, φορολογικό σύστημα που ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα και κοινωνικά δίκτυα που προστατεύουν τους αδυνάτους χωρίς να δημιουργούν πελατειακές σχέσεις.

Για να γίνει αυτό, απαιτείται πολιτισμένη και ειλικρινής δημόσια συζήτηση, ανεξάρτητες έρευνες για τις πρόσφατες υποθέσεις και μία νέα κουλτούρα λογοδοσίας των πολιτικών προσώπων και των μέσων ενημέρωσης.

Συμπέρασμα: Η αλήθεια, η πολιτική και το μέλλον της δημοκρατίας

Τα γεγονότα στη Μολδαβία και οι πολιτικές αντιδράσεις στην Ελλάδα δεν είναι απομονωμένες. Είναι μέρος μίας ευρύτερης εικόνας όπου η τεχνολογία, τα μέσα ενημέρωσης και η οικονομική ισχύς μπορούν να στρεβλώσουν τη βούληση των πολιτών. Η απόκρυψη, η αδιαφάνεια και η χρήση του φόβου για πολιτικούς σκοπούς είναι πρακτικές που πρέπει να απορριφθούν.

Εμείς καλούμε σε άμεσο, ανεξάρτητο και διεθνώς επιτηρούμενο έλεγχο των εκλογικών διαδικασιών όπου υπάρχουν υποψίες, πλήρη δημοσιοποίηση των οικονομικών των κομμάτων, και σαφείς κανόνες για την εισαγωγή τεχνολογιών στην ψηφοφορία. Χωρίς αυτά, η εμπιστοσύνη στη δημοκρατία θα διαβρωθεί.

Τέλος, υπενθυμίζουμε: η ευθύνη ανήκει στον πολίτη. Ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς πρέπει να ενημερωθεί, να ελέγξει, και να απαιτήσει διαφάνεια και δικαιοσύνη. Χωρίς ενεργούς πολίτες, οι θεσμοί αδειάζουν από νόημα και οι παρατυπίες γίνονται κανόνας.

Ευχαριστούμε για την ανάγνωση. Αν σας άρεσε και συμφωνείτε, παρακαλούμε διαδώστε το γιατί βοηθάει.

Πού βρισκόμαστε και γιατί λέμε «Ελληνική Ανυπαρξία στο Διεθνές Πολιτικό Γίγνεσθαι»

Οι πρόσφατες εξελίξεις στον ΟΗΕ, με την ακύρωση της προγραμματισμένης συνάντησης ανάμεσα στον Πρόεδρο της Τουρκίας και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ, άνοιξαν μια σοβαρή συζήτηση για τη διεθνή θέση της χώρας μας. Το γεγονός ότι ‘’σύμμαχοι’‘ και ξένοι ηγέτες μιλούν δημόσια με τρόπο που υποτιμά τη χώρα μας, αντανακλά μια πολιτική και ηθική αποσάθρωση της ηγεσίας.

Τι έγινε στον ΟΗΕ - Η ακύρωση της συνάντησης με τον Ερντογάν

Στην καρδιά της κρίσης βρέθηκε η ακύρωση της προγραμματισμένης συνάντησης μεταξύ του Ερντογάν και του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη. Η ακύρωση έγινε σε κοινή θέα, στο πλαίσιο του μεγάλου διεθνούς γεγονότος, και όπως αναφέρθηκε, έγινε με παρέμβαση που τελικώς αποδόθηκε σε ξένες επιρροές. Το αποτέλεσμα ήταν μια δημόσια ταπείνωση της ελληνικής διπλωματίας: ένας προγραμματισμός που διακόπηκε και μια χώρα που φάνηκε να μην έχει τον έλεγχο των διμερών της σχέσεων.

Αυτή η εικόνα, σε συνδυασμό με τη συμπεριφορά ορισμένων ηγετών και την εσωτερική επικοινωνιακή διαχείριση, μετέφερε την εντύπωση ότι η Ελλάδα δεν εκπροσωπείται αποφασιστικά. Εμείς θεωρούμε ότι αυτή η αποδυνάμωση της διεθνούς παρουσίας της χώρας είναι έκδηλη και διαπερνά το αφήγημα της ορθής εξωτερικής πολιτικής με αυξανόμενη αμφισβήτηση σχετικά με την αξιοπρέπεια και την αυτενέργεια της πολιτικής μας ηγεσίας.

Η συνάντηση με τον σφαγέα Χριστιανών, Τζολάνι

Στον απόηχο της ακύρωσης της συνάντησης, η ελληνική πλευρά έδειξε να εστιάζει σε άλλες διπλωματικές επαφές. Η επιλογή να πραγματοποιηθεί συνάντηση με έναν πρόσωπο που χαρακτηρίστηκε στον δημόσιο λόγο ως «τρομοκράτης» ή «διεθνής εγκληματίας» προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Η εικόνα ενός Πρωθυπουργού που αναζητά επαφές σε τέτοιου είδους πρόσωπα, ενώ από την άλλη πλευρά «χάνει» προσυμφωνημένες συναντήσεις με σημαντικούς ηγέτες, ενίσχυσε την αφήγηση περί υποτιθέμενης αδυναμίας και έλλειψης στρατηγικής.

Η επικοινωνιακή διαχείριση της κυβέρνησης, όπως την παρακολουθήσαμε, δεν κατάφερε να μετατρέψει την κρίση σε ελεγχόμενο γεγονός. Αντιθέτως, οι προσπάθειες δικαιολόγησης και οι υπερβολικές χρονολογίες περί «μεγάλων προσωπικοτήτων» δημιούργησαν την αντίθετη εντύπωση.

Η δημόσια τοποθέτηση του Αμερικανού προέδρου για τους λαθρομετανάστες στις ελληνικές φυλακές

Ένα σημείο που γρήγορα προκάλεσε θόρυβο ήταν η δημόσια αναφορά του προέδρου των ΗΠΑ για την κατάσταση των φυλακών στην Ελλάδα, με την επισήμανση ότι το 54% των κρατουμένων στη χώρα μας είναι αλλοδαποί. Η αναφορά αυτή έγινε σε επίσημη ομιλία σε διεθνές φόρουμ και, ανεξάρτητα από την πολιτική σκοπιά, θα έπρεπε να ηχήσει ως συναγερμός για κάθε πολιτική δύναμη που σέβεται την εθνική αξιοπρέπεια και ασφάλεια.

Το γεγονός ότι ο Πλανητάρχης αναδεικνύει δημόσια τέτοια στοιχεία σημαίνει ότι το θέμα είναι διεθνώς γνωστό και ότι η Ελλάδα εμφανίζεται αδυνατούσα να διαχειριστεί κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα που δεν πρόκειται μόνον για επικοινωνιακό στίγμα, αλλά για ενδεικτικό σημείο διαχειριστικής ανεπάρκειας.

Η πολιτική ευθύνη και η αίσθηση προδοσίας του εκλογικού σώματος

Προεκλογικά, η κυβέρνηση παρουσίασε τον εαυτό της ως δύναμη σταθερότητας. Πολλοί ψηφοφόροι πίστεψαν πως η εντολή που δόθηκε θα μεταφραζόταν σε αποτελεσματική διακυβέρνηση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων με αποφασιστικότητα. Η πραγματικότητα, καθόπως φαίνεται, απέχει.

Ήδη υπάρχει ρητή ενόχληση ότι η κυβέρνηση προσέγγισε κρίσιμα θέματα, όπως το μεταναστευτικό, η ασφάλεια, οι διεθνείς σχέσεις και με ευκαιριακό τρόπο, τροφοδοτώντας την αίσθηση ότι οι υποσχέσεις «της τάξης και της ασφάλειας» δεν τηρήθηκαν.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τολμά να μιλά για “κάθαρση”;

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συμμετείχε σε αποφάσεις (ψήφιση Μνημονίων) που οδήγησαν στη μακρόχρονη οικονομική κατοχή της Χώρας και σε συμφωνίες που στέρησαν κυριαρχικά χαρακτηριστικά. Η γνώμη μας είναι πως η ατομική ανάληψη ευθύνης πρέπει να προηγείται της κριτικής προς άλλους.

Εάν οι σημερινοί πολιτικοί που ζητούν «κάθαρση» δεν δέχονται να καταθέσουν πρώτα την προσωπική τους αλήθεια και να αναγνωρίσουν τα λάθη του παρελθόντος, τότε το αίτημα αυτό είναι παντελώς υποκριτικό. Προς κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, λοιπόν και λοιπούς “ακάθαρτους” κήρυκες: πρώτα κάνουμε αυτοκριτική και μετά διεκδικούμε δικαιοσύνη και “κάθαρση”.

Η ώρα της αλήθειας και της ανάκτησης της αξιοπρέπειας

Οι πολίτες ζητούν μια νέα ηγεσία, η οποία να μιλά στην ψυχή του Έθνους, να επαναφέρει την εμπιστοσύνη και να μην κρύβεται πίσω από έτοιμα δελτία τύπου. Πρόσωπα με ήθος, ελληνική ψυχή και φρόνημα αλλά και με αποφασιστικότητα και ρεαλιστική αντίληψη των προβλημάτων. Χωρίς αυτά τα συστατικά η Ελλάδα θα συνεχίσει να χάνει σε αξιοπιστία στο εξωτερικό, αλλά και σε εμπιστοσύνη στο εσωτερικό.

Η χώρα χρειάζεται να επανακτήσει όχι μόνο την αξιοπιστία της διεθνώς, αλλά και την αυτοσεβαστική ικανότητα των πολιτών να απαιτούν υπεύθυνες και ηθικές ηγεσίες. Η ανάκτηση αυτής της αξιοπρέπειας απαιτεί συλλογική προσπάθεια, κόπους, και θεσμικές αλλαγές.

Ως κόμμα “ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ” καλούμε όλους όσους ανησυχούν, να απαιτήσουν αλήθεια και δικαιοσύνη και να στηρίξουν προσπάθειες που αποσκοπούν σε μια Ελλάδα πιο δυνατή, η οποία θα πρέπει να ανακτήσει την Εθνική της Αξιοπρέπεια.

Αν συμφωνείτε με την ανάγκη για κάθαρση, αν θεωρείτε ότι η χώρα πρέπει να ξαναβρεί τον βηματισμό της, σας καλούμε να συμμετάσχετε. Ολοκληρώστε σήμερα την εγγραφή σας στο κόμμα “ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ” πατώντας εδώ. Μαζί μπορούμε να απαιτήσουμε διαφάνεια, δικαιοσύνη και πολιτική υπευθυνότητα.

Στο κείμενο αυτό συνοψίζουμε, σχολιάζουμε και παραθέτουμε επακριβώς το τι ανέφεραν οι δύο Πολιτικοί Αξιωματούχοι των ΗΠΑ, καταθέτοντας τα γεγονότα σε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα που πλήττεται ήδη από το σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα και την συρρίκνωση των γεννήσεων, διότι δυστυχώς αυτά δεν θα διαδοθούν ποτέ από τα Ελληνικά ΜΜΕ.

Εισαγωγή: Τι ειπώθηκε για τον αυτισμό και γιατί έχει σημασία

Σε δημόσιες εμφανίσεις τους, τόσο ο Donald Trump όσο και ο Robert Kennedy Jr. έθεσαν ερωτήματα για τις πρακτικές χορήγησης φαρμάκων και εμβολίων σε γυναίκες κατά την κύηση και σε βρέφη, και ανέφεραν υποτιθέμενες συνδέσεις με την εμφάνιση αυτισμού. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στην παρακεταμόλη (παραδοσιακά γνωστή ως Tylenol στις ΗΠΑ και ως depon/παρακεταμόλη στην Ελλάδα) και στη σημασία της ενημέρωσης των γονέων και της λήψης προφυλάξεων πριν από τη χορήγηση φαρμάκων και εμβολίων σε ευάλωτες ηλικιακές ομάδες.

Αυτή η δημόσια αντιπαράθεση έχει άμεσο ενδιαφέρον για εμάς στην Ελλάδα, όπου το δημογραφικό ζήτημα και οι ανησυχίες για την ασφάλεια των παιδιών αποτελούν καθημερινά θέματα συζήτησης. Οι δηλώσεις αυτές αναζωπυρώνουν την ανάγκη για σαφήνεια, επιστημονική τεκμηρίωση και ενίσχυση του ρόλου των γονέων στη λήψη αποφάσεων για την υγεία των παιδιών τους.

Καταγραφή των βασικών ισχυρισμών

Συνοπτικά, οι κύριοι ισχυρισμοί που μεταφέρθηκαν είναι οι εξής:

• Ο Donald Trump τόνισε ότι οι γονείς πρέπει να έχουν το πρώτο και τελευταίο λόγο σχετικά με το τι χορηγείται στα μωρά τους, και ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται πειραματικές ουσίες χωρίς πλήρη ενημέρωση για παρενέργειες.

• Ο Trump αναφέρθηκε στην παρακεταμόλη ως φάρμακο που, αν χρησιμοποιείται κατά την εγκυμοσύνη, φέρεται να σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο αυτισμού στο παιδί.

• Ο Robert F. Kennedy Jr. υποστήριξε ότι υπάρχουν δεδομένα που, σύμφωνα με αυτόν, έχουν υποβαθμιστεί ή κατασταλεί από κρατικούς φορείς όπως το NIH και ότι υπάρχει άνοδος των περιπτώσεων με προβλήματα ανάπτυξης (συμπεριλαμβανομένου του αυτισμού και της ΔΕΠΥ).

• Και οι δύο τόνισαν την ανάγκη για διαφάνεια, περισσότερη έρευνα, και την προστασία της οικογένειας από πιθανούς κινδύνους που συσχετίζονται με φάρμακα και εμβόλια.

Ακριβής αποσπάσματα και δηλώσεις

«Τα παιδιά δεν είναι πειραματόζωα. Τα παιδιά είναι η καρδιά μας και πρέπει να ακουστούν πριν από οποιαδήποτε φαρμακευτική εταιρεία.»

«Οι γονείς πρέπει να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το τι βάζουμε στο σώμα του μωρού μας. Δεν μπορούμε να υποχρεώνουμε οικογένειες χωρίς πλήρη ενημέρωση για τις παρενέργειες.»

Αυτά τα αποσπάσματα προέρχονται από τις δημόσιες τοποθετήσεις που αναλύουμε και αντανακλούν την έμφαση στην προσωπική ευθύνη και την ενημέρωση των γονέων.

Παρακεταμόλη (Tylenol / παρακεταμόλη / depon): Τι λέγεται και τι λέει η επιστήμη

Ένα κεντρικό σημείο της συζήτησης είναι η παρακεταμόλη —ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται ευρέως για την αντιμετώπιση πόνου και πυρετού. Στις τοποθετήσεις που καταγράφουμε, αναφέρθηκε ότι η χρήση παρακεταμόλης κατά την εγκυμοσύνη συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο αυτισμού και ΔΕΠΥ στο παιδί.

Ως ρεπορτάζ, πρέπει να σημειώσουμε ότι η επιστημονική βιβλιογραφία παρουσιάζει μια ποικιλία ευρημάτων: ορισμένες μελέτες παρατήρησαν συσχετισμούς μεταξύ προγεννητικής έκθεσης σε παρακεταμόλη και αυξημένου κινδύνου νευροαναπτυξιακών διαταραχών, ενώ άλλες μελέτες δεν επιβεβαίωσαν σαφώς την αιτιότητα ή απέδωσαν τα ευρήματα σε συγχυτικούς παράγοντες.

Τι γνωρίζουν οι μεγάλες μελέτες για τον αυτισμό και την παρακεταμόλη

Η έρευνα σχετικά με την παρακεταμόλη και τον αυτισμό περιλαμβάνει:

• Πολλαπλές παρατηρητικές μελέτες που δείχνουν συσχετισμούς μεταξύ προγεννητικής έκθεσης και μετρήσιμων δεικτών νευροαναπτυξιακής δυσλειτουργίας.

• Επιδημιολογικές αναλύσεις που προσπαθούν να ελέγξουν παράγοντες, όπως το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο, άλλες φαρμακευτικές αγωγές και τα πρωτογενή προβλήματα υγείας της μητέρας.

• Μελέτες σε ζώα που διερευνούν πιθανές βιολογικές μηχανιστικές οδούς, οι οποίες δεν μεταφράζονται απαραίτητα κατευθείαν στον άνθρωπο.

Συμπέρασμα: Η σχέση παρακεταμόλης και αυτισμού παραμένει αντικείμενο έρευνας. Αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη προσοχής και προτεινόμενης ύστερης χρήσης ή περιορισμού κατά την εγκυμοσύνη χωρίς σαφή ιατρική ένδειξη.

Τα εμβόλια, οι ανησυχίες και η δημόσια διαχείριση

Άλλο κρίσιμο σημείο στη συζήτηση αφορά τα παιδικά εμβόλια και την ευρύτερη διαχείρισή τους από δημόσιους φορείς. Οι τοποθετήσεις που αναφέρουμε κατηγορούν ορισμένους κρατικούς φορείς για ανεπαρκή έρευνα ή για συγκάλυψη στοιχείων που σχετίζονται με την αύξηση των περιπτώσεων νευροαναπτυξιακών διαταραχών.

Εμείς ως πολίτες απαιτούμε διαφάνεια: οι κρατικοί φορείς, τα ερευνητικά κέντρα και οι φαρμακευτικές εταιρείες οφείλουν να δημοσιοποιούν δεδομένα, να επιτρέπουν ανεξάρτητους ελέγχους και να προστατεύουν την υγεία των ευάλωτων ομάδων. Ταυτόχρονα, πρέπει να αποφεύγονται οι ανεύθυνες κατηγορίες χωρίς στοιχεία (π.χ. ψεκασμένοι), γιατί οδηγούν σε φόβο και αμφιβολίες που μπορούν να βλάψουν την υγεία του πληθυσμού αν μειώσουν τον εμβολιασμό σε περιπτώσεις όπου είναι απαραίτητος.

Η ελληνική πραγματικότητα: Δημογραφικό, εμβολιαστικά πρωτόκολλα και κοινωνική ευθύνη

Στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε ένα σοβαρό πρόβλημα υπογεννητικότητας, κάτι που αναφέραμε στην αρχή και αυτό καθιστά κάθε παιδί εξαιρετικά πολύτιμο για την κοινωνία μας. Παράλληλα, τα εμβολιαστικά προγράμματα που εφαρμόζονται στη χώρα μας στοχεύουν στην πρόληψη σοβαρών λοιμωδών νοσημάτων. Όμως, όπως ειπώθηκε και στις ομιλίες που σχολιάζουμε, υπάρχει ανησυχία για την ένταση και τη συχνότητα χορήγησης φαρμάκων και εμβολίων σε πολύ μικρές ηλικίες.

Στην Ελλάδα, όπως και αλλού, τα φάρμακα για τον πόνο και τον πυρετό (όπως η παρακεταμόλη) είναι ευρέως διαθέσιμα στα φαρμακεία και χρησιμοποιούνται από πολλές μητέρες και γονείς. Εμείς προτείνουμε να υπάρξει:

1. Σαφής ενημέρωση προς τις εγκύους και τους γονείς από τον θεράποντα ιατρό για τη χρήση παρακεταμόλης και άλλων φαρμάκων.

2. Συζήτηση με τους παιδίατρους για την πρακτική διαχείριση πυρετού και ήπιων συμπτωμάτων χωρίς άμεση φαρμακευτική παρέμβαση, όταν αυτό είναι εφικτό.

3. Ενίσχυση της ερευνητικής υποδομής για την παρακολούθηση μακροχρόνιων επιπτώσεων συνδυασμών φαρμάκων και εμβολίων.

Πως να προστατέψουν οι γονείς τα παιδιά τους από τον αυτισμό: Οδηγίες και βήματα

Ως γονείς και ως κοινωνία, έχουμε ευθύνη να προστατέψουμε τα παιδιά μας χωρίς πανικό αλλά με γνώση και μεθοδικότητα. Προτείνουμε τα εξής πρακτικά βήματα:

• Συζητήστε ανοιχτά με τον γιατρό σας για κάθε φάρμακο ή εμβόλιο που προτείνεται. Ρωτήστε για τα οφέλη, τους πιθανούς κινδύνους και τις εναλλακτικές επιλογές.

• Ζητήστε τεκμηριωμένες αναφορές και πηγές για να αξιολογήσετε τους ισχυρισμούς περί συνδέσεων με αυτισμό ή άλλες νευροαναπτυξιακές διαταραχές.

• Ενημερωθείτε για τη σωστή δοσολογία και τον λόγο χορήγησης της παρακεταμόλης ή άλλων φαρμάκων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και σε βρέφη.

• Διατηρήστε αρχείο με τα φάρμακα και τα εμβόλια που χορηγήθηκαν στο παιδί, καθώς και τυχόν ανεπιθύμητες ενέργειες.

• Αν υποπτεύεστε ανεπιθύμητη ενέργεια, αναφέρετέ την στον παιδίατρο και, όταν χρειάζεται, στις αρμόδιες υπηρεσίες φαρμακοεπαγρύπνησης.

• Ενισχύστε την υγεία του παιδιού με διατροφή, ύπνο και σωματική δραστηριότητα ώστε να μειωθεί η ανάγκη για παροδικές φαρμακευτικές παρεμβάσεις.

Συμπέρασμα και έκκληση σε δράση

Συνοψίζοντας, οι δημόσιες τοποθετήσεις του Donald Trump και του Robert F. Kennedy Jr. άνοιξαν μια συζήτηση που αφορά την ασφάλεια της παρακεταμόλης, των εμβολίων και την πιθανή σχέση τους με τον αυτισμό. Εμείς ως κοινωνία απαιτούμε διαφάνεια, περισσότερη έρευνα και σεβασμό στα δικαιώματα των γονέων.

Τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε σήμερα είναι τα εξής:

• Η σχέση μεταξύ παρακεταμόλης και αυτισμού παραμένει αντικείμενο μελετών και δεν είναι απολύτως διευκρινισμένη.

• Οι γονείς έχουν το δικαίωμα στην ενημέρωση και την τελική απόφαση για την υγεία των παιδιών τους.

• Οι δημόσιοι φορείς και οι ερευνητές οφείλουν να δημοσιοποιούν τα δεδομένα και να επιτρέπουν ανεξάρτητη αξιολόγηση.

• Η ελληνική κοινωνία πρέπει να ενισχύσει την προσοχή της στο ζήτημα αυτό, ιδίως λόγω του δημογραφικού προβλήματος και της ανάγκης για προστασία κάθε νέας ζωής.

Καλούμε όλους τους αρμόδιους φορείς, γιατρούς, ερευνητές, πολιτικούς και γονείς, να εργαστούν συλλογικά για να εξασφαλιστεί ότι τα μέτρα υγείας που εφαρμόζονται προς όφελος των παιδιών βασίζονται σε ισχυρά επιστημονικά δεδομένα και ταυτόχρονα σέβονται την ελευθερία και την ευθύνη των οικογενειών. Η συζήτηση για τον αυτισμό και τις αιτίες του είναι κρίσιμη. Η απάντηση πρέπει να είναι επιστημονική, διαφανής και ανθρώπινη.

Εμείς θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε το θέμα, να ζητούμε απαντήσεις και να ενημερώνουμε με ακρίβεια. Η προστασία των παιδιών μας είναι υπέρτατο καθήκον και δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο πολιτικών ή οικονομικών συμφερόντων. Η αλήθεια για τον αυτισμό και τις πιθανές αιτίες του, χρειάζεται χρόνο και έρευνα, αν όμως υπάρχουν ενδείξεις κινδύνου, οφείλουμε να τις διερευνήσουμε με όλα τα μέσα.

Το Κόμμα ”ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ” υπόσχεται να παλέψει μέχρι τέλους για τη υγεία και τα δικαιώματα των εγκύων και των παιδιών.

Η ενημέρωση και η συλλογική δράση είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα αφήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν «πειραματόζωα» χωρίς γνώση και συναίνεση.

Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι αναφαίρετο δικαίωμα και έχει σώσει υπερβολικά πολλές ψυχές από τα δίχτυα της προπαγάνδας του συστήματος.

Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε όλα τα αυτά τα εργαλεία και μπορούμε να εκφραζόμαστε όπως επιθυμούμε.

Η ζημιά που έχουν κάνει οι ανεξάρτητες φωνές του διαδικτύου στις κυβερνήσεις μέσα στην πανδημία και μετά από αυτήν, είναι ανυπολόγιστη. Η πολιτική κατάσταση στη χώρα επιτέλους πάει να αλλάξει εξ’αιτίας αυτών των ανθρώπων και αν δεν έχει αλλάξει είναι γιατί δεν έχουν όλοι πρόσβαση στο διαδίκτυο να ακούνε τι λένε οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και αναγκαστικά επιλέγουν τα τελειωμένα πατροπαράδοτα media.

Όλοι θυμόμαστε τι είχε συμβεί μέσα στην πανδημία. Η κυβέρνηση είχε εξαπολήσει κανονική επίθεση σε όλους όσους δεν μπορούσε να ελέγξει και σε όλους όσους δεν επιθυμούσαν να κάνουν μια υποχρεωτική ιατρική πράξη, ενώ την ίδια στιγμή με τα χρήματα του Ελληνικού λαού και τους φόρους που πληρώνουμε, πήγε και πλήρωσε αδρά τα κανάλια, ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ και τα websites ώστε να παίζουν συγκεκριμένους “επιστήμονες” και συγκεκριμένο περιεχόμενο. (Σήμερα διασωληνώθηκαν 421 ασθενείς. Στο σύνολο έχουμε 6666 σε όλη την επικράτεια, κλπ)

Εγγράψου στην πλατφόρμα ελευθερίας λόγου Eleftheros+

Στο σήμερα λοιπόν ένας ραδιοφωνικός σταθμός Θεσσαλονίκης, μαζί με έναν πολιτικό αρχηγό κόμματος, που οι νοήμονες γνωρίζουν πως είναι μακρύ χέρι του ίδιου του πρωθυπουργού (παρόλο που καθημερινά τον υβρίζει χυδαία μέσω του ραδιοφώνου του), προσπαθεί να κάνει ακριβώς τον ρόλο του και να φιμώσει τις πραγματικά ανεξάρτητες φωνές του διαδικτύου, με τεράστια επιρροή στον κόσμο, για δικό τους πολιτικό όφελος.

Ο λόγος γίνεται για τον Κυριάκο Βελόπουλο και την Ελληνική Λύση που όπως όλα δείχνουν, κάνουν τα πάντα με πολλές δόσεις κακίας, ώστε να καταφέρουν να συγκυβερνήσουν με τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη και να κρατηθούν ψηλά στην εξουσία, έχοντας ρίξει με επιτυχία όλα τα υπόλοιπα μικρά πλην ανεξάρτητα όμως κάστρα.

Τι συνέβη:

Ο Κυριάκος Βελόπουλος ως κόμμα πληρώνει με τα λεφτά του Ελληνικού λαού από την αντιμισθία που λαμβάνει, χρόνο σε ραδιόφωνο συγκεκριμένο και τηλεόραση ώστε να κάνει τις γνωστές εκπομπές με τις κηραλοιφές. Οι επιχειρήσεις όμως αυτές, τα media, ανήκουν σε συγγενικά πρόσωπα της αντιπροέδρου του κόμματος Βελόπουλου και κουμπάρα του.

Δηλαδή παίρνει τα λεφτά που του δίνει ο ελληνικός λαός μέσω του κόμματος του και τα διοχετεύει σε δικές τους εταιρείες με σκοπό την προβολή και την προώθηση. Πλήρως νόμιμο όλο αυτό φαντάζομαι.

Την ίδια στιγμή ο Κυριάκος Βελόπουλος ψηφίζει έναν νόμο που έχει σχέση με το να φύγει ο επικεφαλής του ΕΣΡ και ο επικεφαλής της ΑΔΑΕ (Ράμμος). Τα έβαλε μαζί ο Μητσοτάκης για να έχουν όφελος και οι δύο.

Ο Βελόπουλος είχε όφελος από αυτό γιατί έτσι έφυγε το πρόστιμο που είχε φάει από το ΕΣΡ. Ενώ ο Μητσοτάκης και η ομάδα του όπως φάνηκε αθωώθηκε από την εισαγγελία με την υπόθεση των υποκλοπών Predator.

Επίσης να θυμήσω πως ο Κυριάκος Βελόπουλος ψήφισε το μπόνους των συν 10 εδρών στο πρώτο κόμμα. Δηλαδή με την αποχή που δεν πηγαίνουν να ψηφίζουν οι άνθρωποι, οι έδρες αυτές να πηγαίνουν στο πρώτο κόμμα και αντί για 40 μάλιστα, να έχουν 50. Ψήφισε να χάσει δηλαδή έδρες ο ίδιος και άλλα μικρά κόμματα, για να τα πάρει η ΝΔ που είναι το πρώτο κόμμα.

Τι άλλο έχουν κάνει;

Μέχρι τώρα ο ραδιοφωνικός σταθμός FocusFM ήταν ένα μικρό αδιάφορο τοπικό μέσο στη Θεσσαλονίκη. Με τον flyover βέβαια εκτινάχθηκε η ακροαματικότητα τους. Σήμερα έχει στο YouTube καμιά 60.000 εγγεγραμένους και πιστούς ακολούθους που παρακολουθούν μέσω διαδικτύου, και ακούνε μέσω ραδιοφώνου.

Μέχρι τώρα ο σταθμός αυτός επέτρεπε να χρησιμοποιήσουμε εμείς οι YouTubers πνευματικά δικαιώματα.

Προσωπικά ως Terry, έχω πάρει προφορικά την άδεια από τον ίδιο τον δημοσιογράφο που έκανε την εκπομπή, να χρησιμοποιήσω ένα συγκεκριμένο απόσπασμα που ήθελα κατά του κόμματος ΝΙΚΗ, σχετικά με την ψεύτικη εισαγωγή της εγγονής του Αγίου Παισίου στο ψηφοδέλτιο επικρατείας. Τότε που ήθελα να φανεί το ψέμα της ΝΙΚΗΣ ήμουν ο καλός.

Σήμερα που μιλάω ανοιχτά και μάλιστα έχω δικό μου κόμμα, είμαι ο κακός…

Αυτό που σου λέω ουσιαστικά εδώ, είναι ότι έδιναν έγκριση να παίξουμε ό,τι θέλαμε γιατί τους ανέβαζε σε εγγραφές, τους έδινε δημοσιότητα και τους βοηθούσε πολιτικά αν θέλεις με έμμεσο τρόπο.

Στην παγίδα αυτήν έπεσαν όλα τα κανάλια. Λάμπρος Πάσχος, Μπέττυ Γιάννα, ΕΟΜ, ΑΓΩΓΗ ενδεχομένως.

Εγγράψου στην πλατφόρμα ελευθερίας λόγου Eleftheros+

Τώρα που ανέβηκαν όμως σε προβολές, σε εγγραφές αλλά και πολιτικά και είναι πλέον κοντά η συγκυβέρνηση με τη ΝΔ διότι είναι μονόδρομος, πηγαίνουν οι καλοί μας φίλοι και χειροκίνητα ρίχνουν βίντεο προ 3ετίας για τα οποία μάλιστα ενδέχεται να είχαν δώσει προφορικές άδειες χρήσης πνευματικών δικαιωμάτων που φυσικά ΔΕΝ τις αναγνωρίζουν τώρα.

Όπως καταλαβαίνεις, όταν έχεις ανεβάσει 1000 βίντεο στην κυριολεξία, είναι ανέφικτο να ξέρεις ποιο βίντεο 20 λεπτών και άνω, περιέχει 40 δευτερόλεπτα υλικού για το οποίο μάλιστα είχες άδεια χρήσης.

Η ομάδα του Κυριάκου Βελόπουλου πηγαίνει στα κανάλια μας, βλέπουν όλα τα βίντεο ένα-ένα και όπου βρουν εικόνα, ήχο ή ακόμα και φωτογραφία, χωρίς καμία προειδοποίηση, ρίχνουν με κακία το βίντεο με σκοπό το κανάλι να λάβει ενεργή ποινή copyright strike.

Στα 3 τέτοια strikes το κανάλι κλείνει εντελώς και το YouTube σε διώχνει από την πλατφόρμα μαζί με όλα τα υπόλοιπα σου κανάλια.

Και εμείς οι YouTubers δεν μπορούμε φυσικά να δούμε μέσω της πλατφόρμας σε ποιο σημείο ακριβώς υπάρχει το πρόβλημα ώστε να το διορθώσουμε οι ίδιοι χωρίς να έχουμε την ποινή αυτήν. Δεν μας δίνεται καν το δικαίωμα από την πλατφόρμα δηλαδή.

Ποια είναι η πραγματική λύση στο πρόβλημα

Λύση στο πρόβλημα εννοείται πως υπάρχει και είναι πολιτική. Ως πρόεδρος του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ και ως εκραστής της ελευθερίας του λόγου με το μεγαλύτερο πολιτικό podcast της Ελλάδος, Eleftheros, θεωρώ ότι η λύση έχει σχέση με τον νόμο 4996/2022 για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας.

Οι συχνότητες ανήκουν στον Ελληνικό λαό και μόνο. Απαγορεύεται να ενοχλείται περιεχόμενο στο διαδίκτυο που περιέχει σχολιασμό από υλικό που έχει παρθεί από ελληνικό ραδιώφονο ή ελληνική τηλεόραση, πόσο μάλλον να λογοκρίνεται.

Πόσο μάλλον να λογοκρίνεται από πολιτικούς αρχηγούς και μέσα που έχουν άμεση σχέση με αυτούς. Συμφωνείς;

Η ανεξάρτητη δημοσιογραφία στον σάπιο χώρο των media, είναι όπως το ομορφότερο λουλούδι σε έναν κήπο. Αν το κόψουμε, ο κήπος θα χάσει την αξία του.

Καλώς ή κακώς είμαστε οι μόνοι που με ελάχιστα χρήματα για τα οποία φορολογούμαστε κανονικά, προσπαθούμε να κάνουμε το κάτι διαφορετικό. Αυτή η δουλειά γίνεται για τον Ελληνικό λαό και για το δίκιο και μας καθιστά δικαίως στα ψηλότερα σκαλιά των αληθινών αγωνιστών του τόπου.

Αυτό όμως πρέπει να μεταφραστεί σε πολιτική ισχύ και τα υπάρχοντα κόμματα δεν καταλαβαίνουν από τον κόσμο αυτόν. Το μέλλον θα είναι λαμπρό για το κόμμα ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ γιατί ξέρουμε πάρα πολύ καλά τα προβλήματα και τις προκλήσεις και μπορούμε να κυβερνήσουμε σωστά και ηθικά την Ελλάδα.

Μία ακόμα λύση στο πρόβλημα

Μια εναλλακτική και πιο άμεση λύση στο πρόβλημα είναι το να μην συχνάζουμε στο YouTube, αλλά παράλληλα να μπορούμε να επιβιώνουμε κιόλας.

Γι’αυτόν λοιπόν το λόγο δημιούργησα την πλατφόρμα Eleftheros + μέσα στην οποία δεν μπορεί κανένας να λογοκρίνει τον καλλιτέχνη παραμόνο ο εαυτός του.

Έριξα την τιμή στα 2Ε το μήνα που είναι λίγο αστείο σαν ποσό για να δω τη φιλοτιμία του Ελληνικού λαού και πόσο ανθρωπιά έχουν μέσα τους.

https://terry.gr/eleftherosplus

Γιατί εδώ κρίνεται πρώτα απ’όλα ο λαός. Αυτός στο τέλος της ημέρας δίνει τη δύναμη στον πολιτικό, με αυτό που ψηφίζει. Μέχρι τώρα αυτός ο λαός ψηφίζει τα μεγαλύτερα λαμόγια του συστήματος και πραγματικά έχουμε καταστραφεί. Χειρότερα δεν γίνεται. Μην θυμηθώ ότι ο Βελόπουλος ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και τώρα το παίζει ότι συμπάσχει δίπλα στον καημένο κοσμάκι που χάνει τα σπίτια του εξ’αιτίας του.

Ο λαός κρίνεται γιατί είτε τους ψηφίζει από άγνοια, είτε από κακία και ζήλια προς τον μικρότερο και ικανότερο. Αν είσαι καλόπιστος και τους ψηφίζεις από άγνοια άλλαξε το άμεσα ώστε να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί.

Αν έχεις την ευγενή καλοσύνη κάνε τώρα μια εγγραφή στο Eleftheros + διότι θα ξεκινήσω αποκλειστικά βίντεο εκεί μέσα, που δεν θα μπορούν να λογοκριθούν από κανέναν. Σκέψου επίσης ότι έτσι τελειώνουν και οι ενοχλητικές διαφημίσεις του YouTube!

Ευχαριστώ,

Terry Hatziieremias

Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία του "Λαϊκού Μετώπου" ανήκε σε τρία βασικά κόμματα:

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας (PCF): Με ηγέτη τον Μορίς Τορέζ, το PCF είχε σημαντική επιρροή στους εργατικούς και προλεταριακούς κύκλους.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (SFIO): Με ηγέτη τον Λεόν Μπλουμ, το SFIO ήταν το κεντρικό κόμμα της αριστεράς που προσελκύει τους σοσιαλιστές και τους δημοκράτες σοσιαλιστές.

Το Ριζοσπαστικό Κόμμα (PRRRS): Ένα φιλελεύθερο κόμμα με επικεφαλής τον Εντουάρ Νταλαντιέ, το οποίο έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στη συμμαχία.

Η δημιουργία του "Λαϊκού Μετώπου" το 1935 ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς συμφωνιών και διαπραγματεύσεων μεταξύ των τριών αυτών κομμάτων, που οδήγησαν σε ένα κοινό πολιτικό πρόγραμμα το οποίο υπογράφηκε το 1935. Στις εκλογές του 1936, το "Λαϊκό Μέτωπο" κέρδισε την πλειοψηφία και ο Λεόν Μπλουμ έγινε πρωθυπουργός της Γαλλίας​​​​.

Ο Ιωσήφ Στάλιν έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία και υποστήριξη του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία το 1936, μέσω της πολιτικής της Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνής). Το 1935, η Κομιντέρν υιοθέτησε μια νέα στρατηγική για τα Λαϊκά Μέτωπα, ενθαρρύνοντας τα κομμουνιστικά κόμματα να συνεργαστούν με σοσιαλιστικά, δημοκρατικά και ριζοσπαστικά κόμματα για την καταπολέμηση του φασισμού και του ναζισμού.

Αυτή η αλλαγή στρατηγικής οφειλόταν κυρίως στην αυξανόμενη απειλή του φασισμού στην Ευρώπη, ιδιαίτερα μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στη Γερμανία το 1933. Η Κομιντέρν, υπό την καθοδήγηση του Στάλιν, προσπάθησε να οικοδομήσει ευρύτερες συμμαχίες για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής. Ο Στάλιν και η Κομιντέρν προώθησαν τη συνεργασία μεταξύ των κομμουνιστικών και άλλων αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων σε διάφορες χώρες, περιλαμβανομένης της Γαλλίας.

Συγκεκριμένα, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη σύναψη συμμαχίας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα (SFIO) και το Ριζοσπαστικό Κόμμα (PRRRS), οδηγώντας στη δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου. Ο Μορίς Τορέζ, ηγέτης του PCF, ήταν ένθερμος υποστηρικτής αυτής της στρατηγικής και είχε άμεση υποστήριξη από τη Μόσχα​​​​.

Η επιτυχία του Λαϊκού Μετώπου στις εκλογές του 1936 αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα για την ενότητα των αριστερών δυνάμεων στην Ευρώπη και ένα προπύργιο κατά του φασισμού, αν και η διακυβέρνησή του αντιμετώπισε σημαντικές προκλήσεις και τελικά δεν άντεξε στον χρόνο.

Το "Νέο Λαϊκό Μέτωπο" του 2024, το οποίο αποτελεί συνασπισμό αριστερών κομμάτων συμπεριλαμβανομένων του κόμματος του Ζαν-Λυκ Μελανσόν (France Unbowed), των Πράσινων, των κομμουνιστών και των Σοσιαλιστών, επιχειρεί να επαναλάβει αυτή την ιστορική συμμαχία με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης και την ανάκτηση της εξουσίας από την αριστερά. Αυτός ο συνασπισμός προέκυψε ως απάντηση στις πολιτικές του Εμανουέλ Μακρόν και την άνοδο της ακροδεξιάς υπό την ηγεσία της Μαρίν Λεπέν και του Jordan Bardella​​.

Η Μαρίν Λεπέν και το κόμμα της, ο Εθνικός Συναγερμός (RN), σημειώνουν σημαντική άνοδο, συγκεντρώνοντας σημαντικό ποσοστό των ψήφων και απειλώντας να ανατρέψουν το πολιτικό κατεστημένο. Αυτή η κατάσταση θυμίζει το πολιτικό κλίμα της δεκαετίας του 1930, όπου οι κοινωνικές και οικονομικές εντάσεις οδήγησαν σε ριζικές πολιτικές αλλαγές​​.

Αν και οι ιστορικές συνθήκες είναι διαφορετικές, η επανάληψη της ιδέας του "Λαϊκού Μετώπου" δείχνει την επιθυμία για πολιτική ενότητα και αντίσταση σε αυτό που πολλοί βλέπουν ως απειλή για τη δημοκρατία και τα κοινωνικά δικαιώματα. Η πορεία και το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών θα καθορίσουν την κατεύθυνση της γαλλικής πολιτικής για τα επόμενα χρόνια.

Συμπερασματικά, με τις εκλογές της Γαλλίας αυτήν τη στιγμή ανοίγεται και στην Ελλάδα ένας νέος δρόμος. Η ισχυρή λαική δεξιά των γηγενών πολιτών ενάντια στον συνασπισμό της κεντροαριστεράς. Το καλύτερο ερώτημα φυσικά είναι που στέκεται ο Εθνικός Συντηρητισμός και αν θα καταφέρει να παίξει κάποιον ρόλο σε όλο αυτό.

Με εκτίμηση,

Terry Hatziieremias

Πρόεδρος του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ

Σήμερα θα σου εκμυστηρευτώ κάποια πράγματα που έχω δει το τελευταίο διάστημα ως πρόεδρος του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ.

Αρχικά να πω ότι ο αγώνας μου αυτός πηγαίνει εξαιρετικά καλά και τα δεδομένα του κόμματος μας λένε ότι βγάζουμε ευρωβουλευτή. Άσχετα που δεν μας δείχνουν σε δημοσκοπήσεις. Υπάρχει μια μικρή περίπτωση να βγάλουμε και δύο ευρωβουλευτές.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο σημαίνει πως η Ελλάδα είναι έτοιμη για την σωστή πολιτική αλλαγή. Επίσης σημαίνει ότι οι εκλογικοί αντιπρόσωποι λειτουργούν. Επίσης θα σημαίνει ότι δεν πρέπει να ψηφιστεί η επιστολική ψήφος για κανέναν λόγο αν είναι να κάνουμε κάτι ουσιαστικό στη χώρα αυτήν.

Σε προσωπικό επίπεδο να πω ότι είμαι αρκετά εξουθενωμένος από το οικονομικό κόστος αυτού του αγώνα, μιας και το Σάββατο είναι και ο γάμος μου. Δηλαδή έχω και γάμο και μετά από μια βδομάδα και τις εκλογές. Τα καλά νέα βέβαια για μένα είναι ότι είμαι πολύ νέος (33 ετών) και αρκετά δραστήριος, οπότε δεν με φοβάμαι ανεξάρτητα από το τι αποτέλεσμα θα έρθει.

Πάμε όμως πίσω στα κομματικά για να ξέρεις και τι γίνεται.

Από τη στιγμή που φτιάχτηκε αυτό το νέο κόμμα, δηλαδή εδώ και 6 μήνες, έχουμε παρατηρήσει πολιτικούς μας αντιπάλους να μιλάνε για τον συντηρητισμό στα καλά καθούμενα ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν αναπτύξει διαφορετική ρητορική.

Σχεδόν κάθε μέρα στα media που βγαίνουν οι συγκεκριμένοι πρόεδροι, λένε πόσο συντηρητικοί είναι και οι δυο τους. Ειλικρινά είναι απίστευτο διότι αυτό που κάνουν και οι δυο τους, είναι να γελοιοποιούν το σοβαρότατο μήνυμα του κόμματος μου.

Θέλω στην Ελλάδα να φύγουν αυτοί οι κλόουν από την πολιτική σκηνή. Έχουν καταστρέψει τον τόπο. Χρειαζόμαστε κάτι φρέσκο, κάτι έξυπνο και κάτι καινοτομικό που να μπορεί να κυβερνήσει. Όλοι αυτοί οι άχρηστοι τσαρλατάνοι το μόνο που κάνουν είναι να κλέβουν περιεχόμενο, κατευθυνόμενοι από το κέντρο της ΝΔ, γιατί το μυαλό που κουβαλάνε δεν παράγει τίποτα. Οπότε κάνουν ό,τι τους πούνε.

Για να μην αναφερθώ στον πρόεδρο της Βουλής που όποιος ψάξει την ομιλία του για τον γάμο των ομοφιλόφυλων, θα δει ότι επειδή είναι συντηρητικός ψήφισε τελικά υπέρ. Προσπαθούν να γελοιοποιήσουν τον συντηρητισμό και κάθε πατροπαράδοτη αξία, αλλά δεν θα τους βγει.

Σήμερα λοιπόν, 30 Μαίου στις 20:00, στο κανάλι Terry Hatziieremias, θα δεις σε πρεμιέρα τη συνέντευξη μου στην ΕΡΤ. 45 λεπτά ποιοτικού περιεχομένου.

Είναι η πρώτη συνέντευξη που δίνω σε δημοσιογράφο σε τηλεόραση πανελλήνιας εμβέλειας, αλλά θεωρώ ότι όλα πήγαν καλά. Εκτός από συγκεκριμένα σημεία που θα μπορούσα και λίγο καλύτερα.

Ανυπομονώ να δω τα συμπεράσματα που θα βγάλεις στα σχόλια!

Με εκτίμηση,

Χατζηιερεμίας Ελευθέριος

Ένα τέτοιο γεγονός θα δοκίμαζε την ανθεκτικότητα, την ετοιμότητα και την προσαρμοστικότητα των παγκόσμιων συστημάτων υγείας, των οικονομιών και των κοινωνιών ευρύτερα.

Στην Ελλάδα είχαμε μια από τις πιο αποτυχημένες διαχειρίσεις της ιστορίας του δυτικού κόσμου και δυστυχώς καταφέραμε να ξαναεκλέξουμε τα ίδια άτομα και άρα να επιβραβεύσουμε αλλά και να εξασφαλίσουμε τον όλεθρο.

Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να δείξουμε τι πρόκεται να συμβεί στο υποθετικό σενάριο μιας νέας πανδημίας, στο δεδομένο ότι έχουμε ίδιους πολιτικούς αρχηγούς που κατευθύνονται από ξένα κέντρα εξουσίας.

Άμεση Υγειονομική Ανταπόκριση

1. Αναγνώριση και Περιορισμός: Το πρώτο βήμα θα περιλάμβανε τη γρήγορη αναγνώριση του παθογόνου που προκαλεί την πανδημία. Οι επιστήμονες και οι ερευνητές θα εργάζονταν ακούραστα για να κατανοήσουν τους μηχανισμούς μετάδοσης, τη θνησιμότητα και οποιεσδήποτε δυνατές θεραπείες ή ευπάθειες. Μέτρα περιορισμού, όπως περιορισμοί ταξιδιών, καραντίνες και λοκντάουν, θα μπορούσαν να εφαρμοστούν γρήγορα σε μια προσπάθεια να σταματήσει η εξάπλωση της νόσου.

2. Υπερφόρτωση Υγειονομικού Συστήματος: Ακόμα και τα πιο ανθεκτικά υγειονομικά συστήματα θα μπορούσαν να κατακλυστούν λόγω του υψηλού αριθμού μολύνσεων και της σοβαρότητας της νόσου, ιδιαίτερα αν είναι πιο θανατηφόρα από προηγούμενα παθογόνα. Τα νοσοκομεία και οι υγειονομικές εγκαταστάσεις θα μπορούσαν να δυσκολευτούν να παρέχουν επαρκή φροντίδα σε όλους τους ασθενείς, απαιτώντας τη δημιουργία προσωρινών εκτάκτων εγκαταστάσεων. Θα είχαμε πλήρη αποσύνθεση.

3. Γρήγορη Έρευνα και Ανάπτυξη Εμβολίων: Θα ξεκινούσε ένας παγκόσμιος αγώνας για την ανάπτυξη εμβολίου και αποτελεσματικών θεραπειών. Η διαδικασία θα μπορούσε να επιταχυνθεί λόγω προηγούμενης εμπειρίας με πλατφόρμες ανάπτυξης εμβολίων και διεθνούς συνεργασίας, λογικά θα χρησιμοποιούσαμε την πλατφόρμα των mrna εμβολίων που πλέον δεν θα τα θεωρούσαμε ότι βρίσκονται σε πειραματικό στάδιο μιας και το παγκόσμιο τεστ έχει ήδη γίνει. Ωστόσο, το χρονοδιάγραμμα για την ανάπτυξη, τη δοκιμή και τη μαζική παραγωγή των εμβολίων θα αντιμετώπιζε σημαντικές προκλήσεις.

Οικονομικό Αντίκτυπο

1. Παγκόσμια Ύφεση: Μια πιο θανατηφόρα πανδημία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια βαθιά και μακροχρόνια παγκόσμια οικονομική ύφεση. Με τις βιομηχανίες να κλείνουν, τα ποσοστά ανεργίας θα εκτοξεύονταν, και πολλές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, μπορεί να μην επιβιώσουν.

2. Διαταραχές στις Αλυσίδες Εφοδιασμού: Οι διεθνείς εμπορικές συναλλαγές και οι αλυσίδες εφοδιασμού θα επηρεάζονταν σοβαρά, οδηγώντας σε έλλειψη αγαθών, συμπεριλαμβανομένων ζωτικών αναγκών όπως τρόφιμα και ιατρικές προμήθειες. Αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει τον πληθωρισμό και να επιδεινώσει την οικονομική κρίση.

3. Αλλαγές στα Εργασιακά Πρότυπα: Η πανδημία θα μπορούσε να αλλάξει μόνιμα το τοπίο της εργασίας, με την εξ αποστάσεως εργασία να γίνεται πιο διαδεδομένη. Οι βιομηχανίες που εξαρτώνται σημαντικά από τη φυσική παρουσία, όπως ο τουρισμός, η φιλοξενία και η λιανική, θα αντιμετωπίζουν μακροπρόθεσμες προκλήσεις.

4. Εισαγωγή ρομποτικής και τεχνητής νοημοσύνης. Μπορεί να είχαμε ομαδικές απολύσεις με τον φόβο ότι μεταδίδεται ο ιός όμως οι ανάγκες των ανθρώπων θα παρέμεναν. Σε αυτήν την περίπτωση με την κατάλληλη τεχνολογία θα μπορούσαμε να δούμε χρήση ρομπότ σε εργασιακά περιβάλλοντα όπως οι μεταφορές εμπορευμάτων ή ακόμα και η οδήγηση.

Κοινωνικές Αλλαγές

1. Κοινωνική Συμπεριφορά: Ο φόβος μόλυνσης θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαρκείς αλλαγές στις κοινωνικές συμπεριφορές και τις κανονικότητες. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να γίνουν πιο προσεκτικοί όσον αφορά την υγιεινή, τα ταξίδια και τις κοινωνικές συγκεντρώσεις, ακόμα και μετά την αντιμετώπιση της πανδημίας.

2. Κρίση Ψυχικής Υγείας: Ο ψυχολογικός αντίκτυπος μιας πιο θανατηφόρας πανδημίας, σε συνδυασμό με το οικονομικό στρες, την απομόνωση και την απώλεια, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια εκτεταμένη κρίση ψυχικής υγείας. Οι κυβερνήσεις και οι οργανισμοί θα χρειαζόταν να δώσουν προτεραιότητα στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και την υποστήριξη.

3. Ανισότητα και Κοινωνικές Εξεγέρσεις: Η πανδημία θα μπορούσε να επιδεινώσει τις υφιστάμενες ανισότητες, πλήττοντας σκληρότερα τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυξημένες κοινωνικές εξεγέρσεις και ζήτηση για συστημικές αλλαγές.

Η εμπειρία της αντιμετώπισης μιας πιο θανατηφόρας πανδημίας θα τονίζει τη σημασία της παγκόσμιας συνεργασίας στην αντιμετώπιση τέτοιων απειλών. Οι επενδύσεις στη δημόσια υγειονομική υποδομή, στα συστήματα πρόωρης προειδοποίησης και στην έρευνα θα είναι κρίσιμες για τη μετρίαση του αντίκτυπου μελλοντικών πανδημιών.

Η κρίση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για διεθνή συνεργασία, καινοτομία και επαναξιολόγηση των προτεραιοτήτων, υπογραμμίζοντας την αλληλεξάρτηση και τις αμοιβαίες εξαρτήσεις της παγκόσμιας κοινότητάς μας. Ουσιαστικά θα γίνει κατευθείαν λόγος για μια νέα παγκόσμια κυβέρνηση που θα έχει στόχο να φέρει πιο κοντά τους λαούς και τα έθνη.

Αυτό το δεοδμένο κάποιοι θα το δουν θετικά και θα ξεκινήσουν να προπαγανδίζουν υπέρ αυτής της ένωσης, ενδεχομένως και κάτω από έναν ηγέτη, όμως υπάρχουν και οι νοήμονες άνθρωποι που θα το δουν αρνητικά, διότι έτσι θα προαχθεί για ακόμη μια φορά η παγκοσμιοποίηση και ποιος ξέρει τι άλλο.

Συμπερασματικά, η προοπτική μιας πιο θανατηφόρας πανδημίας θα αποφέρει καταστρεπτικά αποτελέσματα σε οικονομικό, κοινωνικό και θρησκευτικό επίπεδο και θα φταίνε όλοι όσοι άνοιξαν αυτήν την κερκόπορτα με το να υποταχθούν σε έναν ιό θνητότητας κάτω του 1%. Όπως είπε και ο Jacob Rothchild που πριν από λιγο καιρό έφυγε από τη ζωή, “ο κορονοιός ήταν απλά μια απόσπαση προσοχής.” Τα χειρότερα έρχονται να προσθέσω.

Με εκτίμηση,

Terry Hatziieremias

Πρόεδρος του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες χρειάζεται επειγόντως να εγκαταλείψουν τον μετασοβιετικό τους εφησυχασμό ή να αλλάξουν πορεία στον τρόπου που αντιμετωπίζουν την Ρωσία. Αυτό σημαίνει είτε, αύξηση των δαπανών για άμυνα σε ένα επίπεδο που δεν έχει ιδωθεί εδώ και δεκαετίες, αναδιάρθρωση των βιομηχανιών όπλων, προετοιμασία για έναν πιθανό πόλεμο και ίσως και μια κοινή αμυντική Ευρωπαική γραμμή, είτε πιο εύκολα σημαίνει αλλαγή πολιτικής πλεύσης σε Πανευρωπαικό επίπεδο και τρόπου προσέγγισης της Ρωσίας, πράγμα το οποίο φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο για την υπάρχουσα κατάσταση και διοίκηση. Όλο το κλειδί είναι οι Ευρωεκλογές σε πρώτο επίπεδο και σε δεύτερο οι εκλογές των ΗΠΑ που εκεί το trend αρχίζει και διαφαίνεται ξεκάθαρα.

Η επικοινωνιακή πολιτική της υπάρχουσας διοίκησης έχει έρθει σε παροξυσμό. Αυτήν τη στιγμή καταλογίζει στον Βλαδίμηρο Πούτιν, τη δολοφονία του πολιτικού του αντιπάλου Αλεξέι Ναβάλνι, προσπαθώντας βέβαια να παραλήψουν το γεγονός ότι ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας, δήλωσε ξεκάθαρα απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σε βίντεο, ότι ο Ναβάλνι πέθανε από θρόμβωση. Η Δύση όμως συνεχίζει την εμπρηστική ρητορική με αυταπάτες και ισχυρίζεται πως ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένας αδίστακτος δολοφόνος. Παράλληλα οι μάχες μπαίνουν πλέον στο τρίτο τους έτος και η Ρωσία κερδίζει κατά κράτος την Ουκρανία, έχοντας θέσει την κοινωνία της αλλά και την οικονομία της σε πολεμική κατάσταση μακροχρόνιας κλίμακας. Ο πρόεδρος της Ρωσίας δαπανά το 7,1% του ΑΕΠ της χώρας για την άμυνα. Μέσα σε τρία έως πέντε χρόνια, ο υπουργός Άμυνας της Δανίας έχει δηλώσει ότι ο κ. Πούτιν θα μπορούσε να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ, ίσως εξαπολύοντας υβριδικές επιχειρήσεις εναντίον ενός από τα κράτη της Βαλτικής. Ο στόχος του θα ήταν να καταστρέψει τη δέσμευση της συμμαχίας του ΝΑΤΟ ότι αν επιτεθεί ένα κράτος, τα άλλα θα είναι έτοιμα να έρθουν σε βοήθεια.

Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι η ρωσική απειλή μεγαλώνει, η δυτική απάντηση ασθενεί. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην αμφιταλαντευόμενη αμερικανική και Ευρωπαική υποστήριξη στην Ουκρανία η οποία έχει δημιουργήσει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς των κρατών, με τους πολίτες τους. Από μία άλλη προοπτική οφείλεται επίσης στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μάλλον φαίνεται να είναι ο επόμενος Αμερικανός πρόεδρος και έχει αμφισβητήσει το αν θα συνταχθεί στο πλευρό της Ευρώπης μετά από μια ρωσική επίθεση. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και μέρη της αμυντικής βιομηχανίας των ΗΠΑ ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο την Ευρώπη. Η αμερικανική άμυνα επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στον Ειρηνικό. Ακόμη και αν ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν επανεκλεγεί, μπορεί να είναι ο τελευταίος Αμερικανός πρόεδρος με ένστικτο προς τον Ατλαντισμό.

Οι επιπτώσεις είναι ζοφερές. Η Ευρώπη εξαρτάται εντελώς από την κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ. Ένας Αμερικανός στρατηγός πρόσφατα παραπονέθηκε ότι πολλοί από τους στρατούς τους θα δυσκολευτούν ακόμη και να αναπτύξουν ένα πλήρες σύνταγμα μερικών χιλιάδων στρατιωτών. Το 2015-23 η Βρετανία έχασε πέντε από τα μάχιμα τάγματα της. Πολλές χώρες στερούνται δυνατοτήτων, όπως μεταφορικά αεροσκάφη, διοίκηση και έλεγχο, αλλά και δορυφόρους. Η Πολωνία μπορεί να χρησιμοποιήσει το εξαιρετικό σύστημα πυροβολικού ρουκετών HIMARS, αλλά εξαρτάται από την Αμερική για να βρει τους μακρινούς της στόχους. Η γρήγορη ρωσική και ουκρανική πρόοδο στον πόλεμο των drones, που τεστάρονται καθημερινά στο πεδίο της μάχης, κινδυνεύουν να αφήσουν το ΝΑΤΟ πίσω από τις εποχές.

Δεδομένου των μακρών κύκλων του στρατιωτικού σχεδιασμού, η Ευρώπη χρειάζεται να αρχίσει να διορθώνεται σήμερα. Η προτεραιότητα είναι η ενίσχυση της δικής της ικανότητας για μάχη. Αυτό ξεκινά με ένα μαζικό πρόγραμμα στρατολόγησης και προμηθειών. Η στρατολόγηση είναι ακριβή και αναποτελεσματική, αλλά η Ευρώπη θα μπορούσε να μάθει από τις βόρειες χώρες όπως η Φινλανδία και η Σουηδία, οι οποίες διατηρούν μεγάλα αποθέματα. Οι ευρωπαϊκοί στρατοί προσπαθούν να συνδυάσουν τις παραγγελίες τους για εξοπλισμό, αλλά εκείνοι με αμυντικές βιομηχανίες συχνά διαφωνούν για το αν οι εταιρείες τους έχουν δίκαιο μερίδιο της επιχείρησης. Η Γαλλία είναι θυμωμένη με τις ευρωπαϊκές χώρες που αγοράζουν ένα σύστημα αεράμυνας που χρησιμοποιεί αμερικανικούς και ισραηλινούς εκτοξευτήρες και τώρα ο Μακρόν θέλει να στείλει στρατεύματα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Αυτό όμως δεν θα είναι φθηνό. Φέτος το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ θα δαπανήσει περίπου 380 δισεκατομμύρια δολάρια για την άμυνα. Μετά από προσαρμογή για την αγοραστική δύναμη, αυτό είναι περίπου το ίδιο με τη Ρωσία, αλλά η Ευρώπη παίρνει λιγότερο εξοπλισμό για τα λεφτά της. Η διασπορά είναι ένας λόγος. Ένας άλλος είναι η κακή συνήθεια της οικονομίας στον εξοπλισμό. Ένας άλλος λόγος είναι ο ταχέως αυξανόμενος πληθωρισμός. Το ΝΑΤΟ αναμένει από τα μέλη του να δαπανούν το 20% των προϋπολογισμών τους σε όπλα. Το έλλειμμα που έχουν συσσωρεύσει οι χώρες του ΝΑΤΟ της ΕΕ (συν τη Νορβηγία) από το 1991 είναι 557 δισεκατομμύρια ευρώ (600 δισεκατομμύρια δολάρια). Στον συμβιβασμό μεταξύ της γρήγορης βελτίωσης της μαχητικής δύναμης των στρατιωτών τους και της αργής ανάπτυξης των δικών τους βιομηχανιών, θα πρέπει να δώσουν περισσότερη έμφαση στην ταχύτητα.

Το κλείσιμο αυτού του χάσματος θα είναι δύσκολο. Το 2022 τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ ξόδεψαν συνολικά όχι περισσότερα από ό,τι είχαν ξοδέψει το 1990 σε πραγματικό χρόνο. Οι κοινωνικές δαπάνες είχαν διπλασιαστεί. Οι διαμάχες για τους προϋπολογισμούς του ΝΑΤΟ συχνά καταλήγουν στο αν μια χώρα διαθέτει το 2% του ΑΕΠ της για την άμυνα. Πώς δαπανάται το χρήμα έχει σημασία επίσης. Ωστόσο, ακόμη και με αποδοτικότητα, το 2% δεν θα είναι αρκετό.

Εάν οι ευρωπαίοι ηγέτες πρόκειται να αυξήσουν τα κονδύλια μέσω περικοπών σε άλλες υπηρεσίες, φόρων και δανεισμού, θα πρέπει να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι οι θυσίες αξίζουν τον κόπο. Στη Γερμανία, που πιθανόν να γίνει ο μεγαλύτερος στρατιωτικός δαπανητής της Ευρώπης, θα πρέπει να αλλάξουν το όριο του ελλείμματος το οποίο έχει γραφτεί στο σύνταγμα τους. Ένα σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον συντονισμό των αγορών όπλων έχει οδηγήσει σε κριτική από τα κράτη μέλη, ίσως επειδή θα περιόριζε το λόμπι των ευρωπαικών βιομηχανικών. Έχοντας εξαρτηθεί για τόσες δεκαετίες από την Αμερική, πολλοί Ευρωπαίοι που δεν έχουν γνωρίσει τίποτα άλλο παρά την ειρήνη, προφανώς και αποφεύγουν τις δύσκολες επιλογές που απαιτεί η ρωσική επιθετικότητα.

Αυτές οι δύσκολες επιλογές επεκτείνονται στα πυρηνικά όπλα. Ο κ. Πούτιν έχει απειλήσει με κλιμάκωση για να αποτρέψει τη Δύση από το να δώσει στην Ουκρανία προηγμένα συμβατικά όπλα. Χωρίς το πυρηνικό αποτρεπτικό της Αμερικής, η ανατολική Ευρώπη θα παραμείνει ευάλωτη. Θα μπορούσαν η πυρηνικά οπλισμένη Βρετανία και Γαλλία να προσφέρουν εγγυήσεις; Θα το έκαναν; Αν το έκαναν, θα τους πίστευε ο κ. Πούτιν;

Ο κίνδυνος είναι ότι η Ευρώπη θα δέσει τον εαυτό της σε μια κατάσταση από την οποίαν δεν θα είναι εφικτό να ξεφύγει για πολλά χρόνια. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη είναι υπερβολικά γερασμένη. Βέβαια το σύστημα της παγκοσμιοποίησης έχει μεριμνήσει γι’αυτό το πρόβλημα. Η λύση που προτείνει είναι η αντικατάσταση του πληθυσμού με μουσουλμάνους εξτρεμιστές. Ουσιαστικά από την ξεροκέφαλη στάση της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας στο να συνεχίσουν να καταδυναστεύουν τον λαό τους για να βοηθούν να συνεχίζεται ένας χαμένος πόλεμος, οι Ευρωπαίοι κινδυνεύουν να συρθούν ακόμα και σε πυρηνικό πόλεμο που κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει και τι θα αφήσει τελικώς.

Η Βρετανία είναι ο μεγαλύτερος στρατιωτικός δαπανητής της Ευρώπης, η Νορβηγία μοιράζεται σύνορα με τη Ρωσία και η Ισλανδία ελέγχει την πρόσβαση στον Βόρειο Ατλαντικό. Η Φινλανδία, η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία, η Λευκορωσία, η Γεωργία και προφανώς και η Ουκρανία έχουν σύνορα με τη Ρωσία και οικονομικές δοσοληψίες. Πέραν του ότι η Γερμανία κατά πολύ μεγάλο ποσοστό εξαρτάται ενεργειακά από την μεγάλη αρκούδα.

Το ερώτημα είναι απλό; Θέλετε ως Ευρωπαίοι πολίτες να πάμε σε έναν ανοιχτό πόλεμο με τη Ρωσία, με το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών, με το μόνο “κέρδος” να είναι η διατήρηση του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος και την εισαγωγή λαθρομεταναστών σε όλες τις χώρες;

Αυτό διακυβέβεται στις Ευρωεκλογές. Διόλου χαλαρή δεν θα πρέπει να είναι αυτή η ψήφος.

Στις 9 Ιουνίου ψηφίστε υπεύθυνα το κόμμμα ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ, όπως αντίστοιχα όλη η Ευρώπη θα ψηφίσει υπεύθυνα τα υπόλοιπα συντηρητικά κόμματα.

Καλούμαστε να αλλάξουμε αυτήν την άσχημη κατάσταση στο Ευρωπαικό γίγνεσθαι με σκοπό να παραμείνουμε ενωμένοι Ευρωπαίοι πολίτες.

Παρά το όνομα του, ο εθνικός συντηρητισμός δεν θα μπορούσε να διαφέρει περισσότερο από τις ιδέες του Ρέγκαν και της Θάτσερ. Οι εθνικοί συντηρητικοί πιστεύουν ότι οι απλοί άνθρωποι κατακλύζονται από απρόσωπες παγκόσμιες δυνάμεις και ότι το έθνος είναι ο σωτήρας τους. Σε αντίθεση με τον Ρέγκαν και τη Θάτσερ, απεχθάνονται τη συγκέντρωση κυριαρχίας σε ιδιωτικούς οργανισμούς, υποψιάζονται ότι οι ελεύθερες αγορές νοθεύονται από τις ελίτ και είναι εχθρικοί στη μετανάστευση. Περιφρονούν τον πλουραλισμό, ειδικά την πολυπολιτισμική προοπτική του. Οι εθνικοί συντηρητικοί έχουν εμμονή με την εξάρθρωση θεσμών και νόμων που πιστεύουν ότι είναι μολυσμένοι από την παγκοσμιοποίηση και τις παθογένειες της Αμερικής.

Αντί για μια χαρούμενη ψήφο στην πρόοδο, οι εθνικοί συντηρητικοί καταλαμβάνονται από την συντήρηση των αξιών του έθνους τους και τον εθνικισμό. Ο William Buckley, ένας στοχαστής της παλιάς σχολής, είπε κάποτε ότι «Συντηρητικός είναι αυτός που στέκεται ακατάληπτα για την ιστορία, φωνάζοντας ΣΤΟΠ». Οι εθνικοί συντηρητικοί είναι επαναστάτες. Δεν βλέπουν τη Δύση ως τη λαμπερή πόλη στο λόφο, αλλά ως τη Ρώμη πριν από την πτώση – παρακμιακή, διεφθαρμένη και έτοιμη να καταρρεύσει εν μέσω μιας βαρβαρικής εισβολής.

Μερικοί νεοφιλελεύθεροι προοδευτικοί, περιμένουν ότι όλα αυτά θα ξεπεραστούν. Οι εθνικοί συντηρητικοί είναι πολύ ασυνάρτητοι και καθόλου πολιτικά ορθοί για να αποτελούν απειλή, λένε. Η Μελόνι, πρωθυπουργός της Ιταλίας, υποστηρίζει την Ουκρανία. Ο Όρμπαν έχει μια χαλαρή θέση για τη Ρωσία. Το πολωνικό κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη είναι κατά των ομοφυλόφιλων. Η κυβέρνηση του Νετανιάχου στο Ισραήλ είναι υπέρ των ομοφιλόφυλων. Στη Γαλλία η Λεπέν είναι επιτρεπτική. Εξάλλου, η εμμονή με την εθνική κυριαρχία θα έκανε τους ανθρώπους χειρότερα, καθώς το εμπόριο καταρρέει, η οικονομική ανάπτυξη και τα πολιτικά δικαιώματα περιορίζονται. Οι ψηφοφόροι σίγουρα θα επέλεγαν να αποκαταστήσουν τον παγκόσμιο φιλελευθερισμό που δημιουργήθηκε.

Αυτή η άποψη είναι ασυγχώρητα εφησυχαστική. Λένε ότι ο εθνικός συντηρητισμός είναι η πολιτική του παράπονου: εάν οι πολιτικές οδηγούν σε άσχημα αποτελέσματα, οι ηγέτες του θα μεταθέσουν την ευθύνη στους παγκοσμιοποιητές και στους μετανάστες και θα ισχυριστούν ότι αυτό αποδεικνύει μόνο πόσο λάθος έχει ο λαός. Παρ’ όλες όμως τις αντιφάσεις τους, οι εθνικοί συντηρητικοί μπόρεσαν να ενωθούν γύρω από την εχθρότητά τους απέναντι στους κοινούς εχθρούς, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών (ιδιαίτερα των μουσουλμάνων), των παγκοσμιοποιητών και όλων των υποτιθέμενων υποστηρικτών τους. Εννέα μήνες πριν από την εκλογή της Αμερικής, ο κ. Τραμπ ήδη υπονομεύει το ΝΑΤΟ.

Τώρα που η Ευρωπαική ένωση πηγαίνει σε εκλογική περίοδο που θα καθορίσει την επόμενη πενταετία, είναι η ιστορική ευκαιρία των Συντηρητικών να αποδείξουν ότι μπορούν να ασκήσουν πολιτική. Οι εθνικοί συντηρητικοί αξίζουν επίσης να ληφθούν σοβαρά υπόψη λόγω των εκλογικών τους προοπτικών. Ο Τραμπ προηγείται στις δημοσκοπήσεις στην Αμερική. Ο Μιλέι στην Αργεντινή μόλις σε λίγους μήνες έφερε πλεόνασμα στην οικονομίας της χώρας. Η ακροδεξιά αναμένεται να τα πάει καλά στις ευρωβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Στη Γερμανία τον Δεκέμβριο, η σκληρή δεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία έφτασε σε υψηλό ρεκόρ 23% στις δημοσκοπήσεις. Προβλέποντας τις χαμένες εκλογές για τον Ρίσι Σουνάκ, οι Τόρις που είναι σθεναρά υπέρ του Brexit και κατά της μετανάστευσης σχεδιάζουν να αναλάβουν το κόμμα. Το 2027 η Λεπέν θα μπορεί κάλλιστα να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας.

Πώς πρέπει, λοιπόν, οι παλιού τύπου συντηρητικοί και οι κλασικοί φιλελεύθεροι να αντιμετωπίσουν τον εθνικό συντηρητισμό; Μιαν απάντηση είναι να λάβουμε σοβαρά υπόψη τα εύλογα παράπονα των ανθρώπων. Οι πολίτες πολλών δυτικών χωρών βλέπουν την παράνομη μετανάστευση ως πηγή αταξίας και αποστράγγιση για το δημόσιο ταμείο. Ανησυχούν ότι τα παιδιά τους θα γίνουν πιο φτωχά από αυτά. Ανησυχούν μήπως χάσουν τη δουλειά τους λόγω της νέας τεχνολογίας. Πιστεύουν ότι ιδρύματα όπως τα πανεπιστήμια και ο Τύπος έχουν καταληφθεί από εχθρικές, ανελεύθερες, αριστερές ελίτ. Βλέπουν τους παγκοσμιοποιητές που έχουν ευδοκιμήσει τις τελευταίες δεκαετίες ως μέλη μιας ιδιοτελούς, αλαζονικής κάστας που τους αρέσει να πιστεύουν ότι ανέβηκαν στην κορυφή σε μια αξιοκρατία όταν, στην πραγματικότητα, η επιτυχία τους κληρονομήθηκε.

Αυτά τα παράπονα έχουν τα πλεονεκτήματά τους και ο χλευασμός τους από τα συστημικά μέσα, επιβεβαιώνει το πόσο αγνωστικιστές έχουν γίνει οι ελίτ. Αντίστοιχα, οι φιλελεύθεροι και οι παλαιού τύπου συντηρητικοί χρειάζονται πολιτικές για να τους αντιμετωπίσουν. Η νόμιμη μετανάστευση είναι ευκολότερη εάν περιοριστεί η παράνομη μετανάστευση. Η ακρίβεια αποτρέπουν τους νέους από την αγορά νέας κατοικίας και το χτίσιμο οικογένειας. Ο πληθωρισμός καταστρέφει τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Για να έχουν την αληθινά ανοιχτή κοινωνία που ισχυρίζονται ότι θέλουν, οι φιλελεύθεροι πρέπει να πιέσουν ώστε τα ελίτ πνευματικά ιδρύματα -οι κορυφαίες επιχειρήσεις, οι εφημερίδες και τα πανεπιστήμια- να ενσαρκώσουν τις αρχές του αγνού καπιταλισμού αντί να υποκύψουν στη λογοκρισία και την ομαδική σκέψη. Παρά το γεγονός ότι η ανελεύθερη αριστερά και η ανελεύθερη δεξιά είναι θανάσιμοι εχθροί, οι σειρές υψηλών οκτανίων για την εγρήγορση αλληλοϋποστηρίζονται.

Για να μειώσουν τον φόβο των εθνικών συντηρητικών ότι ο τρόπος ζωής των ανθρώπων απειλείται, οι φιλελεύθεροι πρέπει επίσης να διακυβεύσουν τη διεκδίκησή τους σε ορισμένες από τις ιδέες των αντιπάλων τους. Θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι και η αριστερά μπορεί να είναι ανελεύθερη και αντιπροοδευτική. Εάν οι φιλελεύθεροι είναι πολύ σκληραγωγημένοι για να υπερασπιστούν αρχές όπως η ελευθερία του λόγου και τα ατομικά δικαιώματα ενάντια στις υπερβολές της αριστεράς, θα υπονομεύσουν μοιραία την ικανότητά τους να τους υπερασπίζονται ενάντια στη δεξιά. Αντί να παραχωρούν τη δύναμη των εθνικών μύθων και συμβόλων στους πολιτικούς οπορτουνιστές, οι φιλελεύθεροι πρέπει να ξεπεράσουν την αμηχανία τους για τον πατριωτισμό, τη φυσική αγάπη για την πατρίδα. Βέβαια αν τα έκαναν όλα αυτά θα γινόντουσαν εθνικοί συντηρητικοί.

Μιαν άλλην απάντηση στην αντιμετώπιση του εθνικού συντηρητισμού είναι απλά η παράδοση των όπλων και η αποδοχή της ήττας. Η κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο από τις woke πολιτικές της νεο φιλελεύθερης αριστεράς, έχει φτάσει την παγκόσμια κοινότητα στα πρόθυρα του τρίτου παγκόσμιου πολέμου. Ο φιλελευθερισμός με την αγνή του εκδοχή, μπορεί να προσαρμοστεί στον εθνικό συντηρητισμό, όμως αυτό σημαίνει ότι κάποια κυβερνητικά στελέχη θα πρέπει να κάνουν στροφή. Και η αλλαγή αυτή στην πολιτική όταν έχεις αξίωμα είναι πάρα πολύ δύσκολη.

Αυτή τη στιγμή ανοίγεται ένας τεράστιος χώρος για τη δημιουργία κάτι νέου. Της νέας πολιτικής σελίδας στην ιστορία του πλανήτη Γη. Της πολιτικής που ονομάζεται, Εθνικός Συντηρητισμός.

Το άθρο αυτό είναι εμπνευσμένο από το άρθρο του Economist και προσαρμοσμένο στο πολιτικό γίγνεσθαι του τώρα.

Με εκτίμηση,

Terry Hatziieremias

Πρόεδρος του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ

Αν επιθυμείς να λαμβάνεις εμαιλ με νέα άρθα και περισσότερο υλικό, κάνε εγγραφή με το εμαιλ σου στο newsletter.